21-12-07

KOUD

Dikke ogen. Ik zit hier met dikke lelijke jankogen en zwarte wallen op het werk. Iedereen in kerstsfeer, uitgelaten omdat het de komende dagen vakantie is, gezelligheid, familie, samen zijn,... En ik zit hier met mijn dikke ogen. Blikken ontwijkend want ik wil niet dat ze die dikke ogen van me zien. De rode cirkels in mijn oog, de nog dikkere zwarte wallen onder mijn oog. De dikke opgezette ogen van het wenen, de hele avond, de hele nacht, de ganse ochtend.

Ik woon nog thuis. 28 single en ik woon thuis. En I don't like that. I don't like that at all. Gisteren thuis gekomen, mijn ouders in bomma en bompa-stijl met een dik fleece deken en bijbehorende pantoffels en leesbril rond hun kachel en het ganse huis koud. Heel koud. Ik moe, honger, stress,... Hetzelfde praatje als altijd. Ja alles goed, ja ik ga nu eten en dan naar boven naar mijn enkele vierkante meters privacy. Koud. Altijd maar koud. Dus ik zet de verwarming twee graden hoger om toch maar enige warmte te krijgen. Warm heb ik het er nooit gehad, over gevoelens werd er nooit gesproken dat zal ook nooit gebeuren. Koud dus. Maar op mijn eigen paar vierkante meters privacy wil ik het wel warm hebben.

Maar het wordt terug koud. De verwarming lager, ik ga vragen waarom het niet wat hoger mag, zij hebben het warm genoeg, het is hun huis. Dus ik naar boven, deur dicht gesmeten en tv op. Pa mij achter na, woest, dreigend, ogen vol haat. Het is zijn huis en hij bepaalt de regels, zijn wil is wet. Aanpassen en zwijgen, stil zijn is de wet. Schreeuwend, bulderend, ik zie alleen ogen vol haat. Mijn paar vierkante meters ingenomen door haat, door dreigementen, door koude. Het scheelt niet veel of hij gooit me buiten, hij wil me in ieder geval weg. Niet welkom en koud. Ik wil wel gaan, maar ik weet niet waarheen.

Dat ik niet welkom was, 28 jaar geleden is me vaak genoeg ingewreven, dat ik niet welkom ben, dat is bij deze weer eens gezegd. Nooit heb ik aan hun verwachtingen voldaan, nooit erkenning of medeleven gevoeld. Koud. Misschien moet ik maar verhuizen, want ik zoek naar liefde, ik hunker naar liefde, misschien ook wel omdat ik die thuis nooit echt gekregen heb. De warmte waar ik naar zoek, misschien moet ik er nog heel lang op wachten. Misschien is het tijd voor een eigen nest. Ik wilde thuis wonen en sparen zodat ik over een paar jaar misschien iets kon kopen, iets meer dan een enkele vierkante meter, maar misschien moet ik maar overwegen om iets te gaan huren want als ik in mijn eentje wil kopen zal het me nooit lukken.

En dat ik alleen sta, dat voel ik nu eens te meer. En daarom ween ik. Daarom heb ik het koud. Misschien mijmer ik daarom zo veel over verloren liefdes. Omdat die enkele momenten van geluk en warmte me zo deugd deden. Omdat ik toen liefde voelde, tederheid en aandacht kreeg. Iets dat ik nooit op een positieve manier heb gekend.

09:25 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: koud familie haat |  Facebook |

Commentaren

Lieve lieve meid... Allereerst geef ik je een dikke liefdevolle knuffel, want die kan je wel gebruiken nu.
Ten tweede heb ik je postje met verbazing gelezen. Hoe kan het nu zo koud zijn bij jullie thuis (en 'koud' in beide betekenissen)? Het zou niet mogen. Je mag het niet toestaan, meid. Ik begrijp de reden van sparen en direct te kunnen kopen. Maar denk toch ook aan je eigen geluk. Thuiskomen en geen luisterend oor vinden, laat staan het een beetje warm mogen maken voor jezelf... ik zou toch overwegen om iets kleins te gaan huren. 't Zal er alleszins toch groter zijn dan je vierkante meter. En je kan er vrienden uitnodigen, die je de liefde en warmte geven die je verdient! 't Is misschien ook niet slecht om dit alles eens voorzichtig te bespreken met je ouders? Kwestie dat ze weten hoe ze jou doen voelen. Ik heb wel een vermoeden dat dit moeilijk is.
Allez kom, nog ne dikken knuffel erbij, kop omhoog en volg je gevoel XXX

Gepost door: Lentesneeuw | 21-12-07

Heb je geen kans om eruit te trekken?

Ik heb de stap ook gewaagd toen ik 18 was, niet wetende waarheen te gaan. Ik heb ook die dagen gehad, da tik me immens alleen voelde, maa rik heb mijn eigen plekje, mijn privacy. Ik zet mijn verwaring zo hoog en laag als ik wil.
Ik kan mensen leren kennen op mijn manier, zonder in mijn achterhoofd te hebben "ik woon thuis en kan ze niet uitnodigen, in een huis zonder 'warmte'"

Het zijn mistroostige dagen.
Veel sterkte

Gepost door: Mystic | 21-12-07

sounds familiar Die twee woorden die ik (mss ongelukkig) als titel heb gekozen zijn zeker alvast geen troostende woorden op zich... Het is wel de waarheid, en tevens de reden waarom ik twee jaar geleden gaan alleen wonen ben. En ik heb er nog geen secónde spijt van gehad. IK zwaai nu de plak op mijn eigen zolderkamer die ik huur en toch ô zo koester. Mijn allerbeste vrienden en zelfs mijn eigenste moeder (over die rotzak van een "vader" ga ik het zelfs niet hebben, die komt er gewoon niet binnen, over mijn lijk) moeten gehoorzamen, want het is MIJN stekje. En de verwarming bepaal ik ook allemaal zelf, enzovoorts. 28 is veel te oud om nog thuis te wonen, je bent zelf volwassen, hebt je eigen principes en moraal en zeden en regels ontwikkeld, je eigen visie op het leven, enzovoorts, en dan zijn er zo van die belachelijke ouders die kinderachtig beginnen doen en je dat laatste beetje vrijheid proberen afpakken, en dat minieme beetje inspraak ontnemen.
Nu niet dat ik je wil afbreken, 24 was mijns inziens ook veel te laat om alleen te gaan wonen, maar toen heb ik nu eenmaal uiteeeeeiiindelijk de stap gezet, gelukkig, ik wil niet weten hoe ik er anders nu zou voorkomen, en dat moet je ook vermijden, dat het niet zal escaleren in welke zin dan ook.

Over dat alleen zijn en dat verlangen naar... Goh, ik zou je zo graag op een "rendabele" manier willen steunen, maar kán ik dat wel - zonder zelf melig en zielig te beginnen doen - als ik met hetzelfde geplaagd zit... Ik weet het beter als geen ander, ik kijk zelf enorm op tegen de komende dagen, en ik wens zelf ook dat het al half januari is, of nog beter, dat het vlug lente is, letterlijk en figuurlijk. Met figuurlijk bedoel ik dat het al jaren winter is - ook in míjn hart... Maar ach ja, we moeten er ons doorslaan hé, veel keus hebben we tóch niet...

Gepost door: Cijferkes | 22-12-07

De commentaren zijn gesloten.