30-12-07

Doe het licht maar uit!

Kerstboom_Rockefeller_Centre

De lichtjes van onze kerstboom hebben het begeven. Blijkbaar hebben zij ook genoeg van de kerstsfeer en mag het nieuwe jaar van hen ook snel beginnen. Nu staat ie er maar triest te wezen! Dan mijmeren we maar bij het plaatje van de kerstboom die in New York bij het Rockefeller Centre staat. Met zijn 25 000 lichtjes zal daar wel genoeg verlichting zijn

Tussen oud en nieuw

Mijn laatste postjes van het jaar waren nogal mistroostig, triest,... Misschien is dit typerend voor de tijd van het jaar. De tijd tussen oud en nieuw, weemoedig terug kijken naar een jaar dat voorbij is. Een jaar waarin het niet liep zoals gehoopt. Waarin onverwachte dingen gebeurde, waarin ik hoop kreeg in liefde en de wanhoop achteraf eens zoveel pijn deed. En toch misschien zou ik beter wat minder klagen, wat minder zagen. Het zal in ieder geval wat aangenamer zijn om te lezen. Maar dit blogje is nu eenmaal bedoeld om neer te schrijven wat ik tegen niemand kan zeggen.

Ik zou hier goede voornemens kunnen neerschrijven, maar ik weet dat mijn voornemens toch nooit tot een goed einde komen wegens te hoge doelstellingen, te laks zijn en ook mijn onbegrensde luiheid. Dus geen uitgeschreven voornemens. Al spelen in mijn gedachten wel de doelstellingen: meer sparen (mijn geld niet meer geven aan prullen), minder snoepen, meer sporten (afvallen dus zoals iedere vrouw dat voornemen nu wellicht maakt), meer uitgaan en leuke plaatsen ontdekken, me meer open stellen voor nieuwe zaken, nieuwe mensen,... Kortom meer genieten en voor meer kwaliteit gaan in het leven. Graag zou ik wat minder zorgeloos door het leven gaan, maar dan zou ik misschien ook niet zijn wie ik ben.

Het jaar 2007 heeft me heel wat mensenkennis bijgebracht en ook mezelf heb ik weer beter leren kennen. Helaas erachter gekomen dat ik nu eenmaal de foute mannen teveel kansen heb gegeven en dan weer te achterdochtig stond ten opzichte van de mannen die mogelijks wel goede of eerlijke bedoelingen hadden. Een heel jaar ligt voor me om erachter te komen of er toch nog iemand voor me rond loopt op deze aardbol.

Jammer genoeg ben ik ook zeer teleurgesteld geraakt in een aantal vrienden die alleen maar in zichzelf geïnteresseerd waren en waar ik als een onnozelaar bij zat als ze over zichzelf in monoloog traden. Neen er was er zelfs één die er in slaagde mij nog verder in de put te duwen door mijn situatie te bekritiseren terwijl ze zelf geen enkele andere mening kan appreciëren en het verhaal niet eens helemaal kende (dat heb je als je geen inlevingsvermogen hebt). Meisje, bij deze mijn voornemen om jou nog minder toe toe te vertrouwen (al stel ik me de vraag of nog minder nog kan, waarschijnlijk wel, want ik heb je één geheim teveel verteld het afgelopen jaar). Egoïsitische mensen zijn bijgevolg niet meer in mijn kostbare tijd gewenst.

Hier tegenover staan dan wel de vriendschappen die hechter werden, de mensen die ik nog meer ben gaan waarderen in mijn leven. Die enkelingen waarvan ik weet dat ze me niet vergeten, die me trouw blijven en die eerlijk en oprecht zijn. Veel tranen heb ik gelaten in 2007, om wat me onzeker maakte, om wie me kwetste, om de onbeantwoorde liefdes, om de pijn van alleen zijn, om hetgeen me werd voorgehouden en ik het geloofde terwijl het niet mocht zijn, omdat ik aan mezelf begon te twijfelen...

Slechts enkelen hebben die tranen gezien. Ik heb me meer open gesteld voor die goede vrienden, heb me bloot gegeven, heb me open gesteld voor liefde... meer dan ik ooit nog had durven denken. Bij enkelen heb ik mijn hoofd hard gestoten tegen de muur van onbegrip, en het feit dat ze mij niet wilden opnemen in hun leven. Maar het was het waard, ik heb weer bijgeleerd. Ik heb het geprobeerd, een kans gegeven me open te stellen, niet makkelijk voor mij.

En jammer genoeg lijkt het steeds meer en meer zo te zijn dat een vriendenkring ineen krimpt met 'het ouder worden', zij die hun eigen ding doen en geen interesse hebben in een ander zijn leven. Zij die niet open staan voor een ander, ik heb het geprobeerd en verwijt mezelf op dat vlak niks. Ik ben eerlijk geweest, en ik weet dat ik ook niet perfect ben.

In ieder geval beste bloglezertjes, ben ik blij dat ik hier mijn verhaal, verzuchtingen, gezaag en soms ook geklaag kwijt kon. Veel gedachten die ik aan niemand kwijt kon, of waar niemand weet van heeft, heb ik hier kunnen neerpennen. Bedankt voor jullie lieve, vaak ontnuchterende reactie'tjes. Ik wens jullie allemaal een fijn oudjaar en een mooi nieuw 2008 waarin al je wensen uit mogen komen!!!

Veel liefs en tot volgend jaar,

Amber xxx

22-12-07

It will be lonely this christmas

Kerst. Denk dat dit een moeilijke periode is voor velen. Een collega van mij is ernstig ziek en iedereen komt hem nu een gelukkig 2008 wensen en fijne feestdagen, er zijn er zelfs die hem een goede gezondheid wensen.... Terwijl het waarschijnlijk de laatste keer is dat hij een nieuw jaar in gaat. Ik heb me al de vraag gesteld of hij überhaupt wel terug gaat komen na de kerstdagen. Een akelige en trieste gedachte maar ik zie hem dan ook van week tot week stilletjes achteruit gaan...

Anderen zijn dan weer alleen en zien er tegenop met familie geconfronteerd te worden, om de vragen te aanhoren wanneer ze nu eens iemand gaan meebrengen, net alsof vrijgezellen ergens iemand achter de hand houden om eventueel uit een hoed te toveren om de volgende kerst mee te nemen. En dan de opmerkingen dat je de ware wel gaat tegen komen in 2008. persoonlijk ben ik die opmerkingen en goedbedoelde adviezen toch wel een beetje beu aan het worden!

Iedereen heeft zo zijn problemen, zijn kwetsbaarheden en ik denk dat de confrontatie met de laatste dagen van het jaar ons weemoedig maken. En voor een vrijgezel is het dan nog zo dat je om twaalf uur tussen alle koppeltjes onwennig staat te wezen omdat zij elkaar staan te kussen en je dan maar afwacht tot er iemand jou komt kussen. Na vijf minuten die dan tergend traag voorbij gaan kijkt er eindelijk iemand jouw kant uit. Alleen dat ik me dan voel!

Gisteren heb ik al een beetje kerst gevierd. Bij mijn beste vriendin, genietend van een fles witte wijn en 3 soorten chips (omdat we niet konden en ook niet wilden kiezen). Voor mij is ze een geweldige vriendin, een fantastische persoonlijkheid. We kennen mekaar al van de middelbare school en één blik zegt meer dan duizend woorden. Geen goedbedoelde adviezen voor 2008, geen ‘u zal wel de ware tegen komen' en andere holle uitspraken.

Maar wel relativeringzin, luisteren, lachen, stiltes en gektes. Geen zielig gedoe, geen schijnheilig gedoe, geen alsof-theater of blasé-opmerkingen (u ziet ik verwacht me er ten volle aan de komende dagen). Ik kan niet zeggen hoe goed het mij gedaan heeft en hoezeer we elkaar appreciëren. Voor mij is dat thuis-komen, genieten en bij haar zijn. Al zijn onze levens helemaal anders, zij heeft een gezinnetje met hubbie en kindje. We begrijpen elkaar, en we weten dat alle levens kleine kantjes hebben. Als ik bij haar ben dan ben ik echt gelukkig, geniet ik. En zo zou het elke dag mogen zijn. Hieronder een mooi tekstje van Toon Hermans dat toch wel een beetje mijn gevoel omschreef nagenietend van een fijne avond:

Vandaag is de dag,
hij komt maar één keer
want morgen dan is het vandaag al niet meer
Dus mensen,
geniet van het leven ,het mag,
Maar doe het vandaag
want vandaag is de dag...

Laten we maar genieten van hetgeen ons gelukkig maakt en proberen de minder mooie kantjes te relativeren en af en toe weg te denken.

21-12-07

KOUD

Dikke ogen. Ik zit hier met dikke lelijke jankogen en zwarte wallen op het werk. Iedereen in kerstsfeer, uitgelaten omdat het de komende dagen vakantie is, gezelligheid, familie, samen zijn,... En ik zit hier met mijn dikke ogen. Blikken ontwijkend want ik wil niet dat ze die dikke ogen van me zien. De rode cirkels in mijn oog, de nog dikkere zwarte wallen onder mijn oog. De dikke opgezette ogen van het wenen, de hele avond, de hele nacht, de ganse ochtend.

Ik woon nog thuis. 28 single en ik woon thuis. En I don't like that. I don't like that at all. Gisteren thuis gekomen, mijn ouders in bomma en bompa-stijl met een dik fleece deken en bijbehorende pantoffels en leesbril rond hun kachel en het ganse huis koud. Heel koud. Ik moe, honger, stress,... Hetzelfde praatje als altijd. Ja alles goed, ja ik ga nu eten en dan naar boven naar mijn enkele vierkante meters privacy. Koud. Altijd maar koud. Dus ik zet de verwarming twee graden hoger om toch maar enige warmte te krijgen. Warm heb ik het er nooit gehad, over gevoelens werd er nooit gesproken dat zal ook nooit gebeuren. Koud dus. Maar op mijn eigen paar vierkante meters privacy wil ik het wel warm hebben.

Maar het wordt terug koud. De verwarming lager, ik ga vragen waarom het niet wat hoger mag, zij hebben het warm genoeg, het is hun huis. Dus ik naar boven, deur dicht gesmeten en tv op. Pa mij achter na, woest, dreigend, ogen vol haat. Het is zijn huis en hij bepaalt de regels, zijn wil is wet. Aanpassen en zwijgen, stil zijn is de wet. Schreeuwend, bulderend, ik zie alleen ogen vol haat. Mijn paar vierkante meters ingenomen door haat, door dreigementen, door koude. Het scheelt niet veel of hij gooit me buiten, hij wil me in ieder geval weg. Niet welkom en koud. Ik wil wel gaan, maar ik weet niet waarheen.

Dat ik niet welkom was, 28 jaar geleden is me vaak genoeg ingewreven, dat ik niet welkom ben, dat is bij deze weer eens gezegd. Nooit heb ik aan hun verwachtingen voldaan, nooit erkenning of medeleven gevoeld. Koud. Misschien moet ik maar verhuizen, want ik zoek naar liefde, ik hunker naar liefde, misschien ook wel omdat ik die thuis nooit echt gekregen heb. De warmte waar ik naar zoek, misschien moet ik er nog heel lang op wachten. Misschien is het tijd voor een eigen nest. Ik wilde thuis wonen en sparen zodat ik over een paar jaar misschien iets kon kopen, iets meer dan een enkele vierkante meter, maar misschien moet ik maar overwegen om iets te gaan huren want als ik in mijn eentje wil kopen zal het me nooit lukken.

En dat ik alleen sta, dat voel ik nu eens te meer. En daarom ween ik. Daarom heb ik het koud. Misschien mijmer ik daarom zo veel over verloren liefdes. Omdat die enkele momenten van geluk en warmte me zo deugd deden. Omdat ik toen liefde voelde, tederheid en aandacht kreeg. Iets dat ik nooit op een positieve manier heb gekend.

09:25 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: koud familie haat |  Facebook |

17-12-07

Druk druk druk...

Ik loop mezelf weer voorbij de laatste weken. Druk op het werk, bijna niet te doen. Het eindejaar is in zicht, de dagen van rust. Zullen de kerstdagen mij rust brengen? Ik hoop het. Samen zijn met familie, we maken er al zo weinig tijd voor, nog eens kunnen bij praten met die ene tante die ik al zo weinig zien. Nog eens lachen om de mopjes van mijn nonkel. Nog eens verwonderd zijn hoe snel alles al gaat, hoe er weer een jaartje voorbij is... Nog eens mijmerend terug kijken naar wat het afgelopen jaar bracht. De balans opmaken en goede voornemens maken voor het komende jaar.

Op professioneel vlak ziet het er voorlopig zeer goed uit. Ik kan me ontplooien, krijg de kansen waar ik zo hard voor gevochten heb, waar ik zo naar gestreefd heb. De nodige stress zal het mij ook wel bezorgen, maar daar probeer ik nog niet aan te denken, we nemen het wel hoe het komt. Het voornemen om beter te sparen is alvast gemaakt, nu de uitvoering ervan nog in de praktijk brengen!

Op privévlak word ik deze dagen weer extra geconfronteerd met het alleen zijn, met hoe mooi het toch kan zijn om met je liefje samen kerst te vieren. Ik probeer te relativeren, vooruit te kijken en te berusten in de gedachte dat alles uiteindelijk wel goed zal komen. Maar toch blijft de onrust, het verlangen naar liefde en warmte bestaan. Mijmerend denk ik (teveel!) terug aan mooie warmere tijden, waarin als vrijgezel door het leven gaan een ver van mijn bed show was.

Beste lezertjes en lieve mensen, ik wens jullie een fijne kerst toe een spetterend eindejaar en alle mooie liefdevolle momenten die je jezelf maar kan wensen. En vooral: besteed tijd aan de mensen en de wensen die het waard zijn om in vervulling te komen.

17:28 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kerst eindejaar wensen |  Facebook |

09-12-07

Zou ik...

Laat ik van me horen?
Zet ik die deur op een kier
Zoek ik een mogelijkheid, een kans
Een reactie, een antwoord
Wacht ik dan weer af

Of zal ik het toch maar niet doen?
Blijven bij mijn vastberadenheid, mijn koppigheid
Heeft het niet al genoeg pijn gedaan
Heeft het nog wel zin
En is het al de onzekerheid waard?

Je bent nog lang niet uit mijn gedachten
Ik ben je nog niet vergeten
Want je hebt mijn hart geraakt
Zeer diep en intens
Zou ik je nog wat doen?

Heb ik je ooit wel iets gedaan?
Of was het in mijn verbeelding,
Zag ik niet wie je werkelijk bent
En zit ik op een roze wolk
Klaar om eraf te donderen...

13:59 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zou ik, verloren, ik mis je zo |  Facebook |

08-12-07

Apologize

I'm holding on your rope,
Got me ten feet off the ground
And I'm hearing what you say but I just can't make a sound
You tell me that you need me
Then you go and cut me down, but wait
You tell me that you're sorry
Didn't think I'd turn around, and say...

That it's too late to apologize, it's too late
I said it's too late to apologize, it's too late

I'd take another chance, take a fall
Take a shot for you
And I need you like a heart needs a beat
But it's nothing new - yeah yeah

I loved you with the fire red-
Now it's turning blue, and you say...
"Sorry" like the angel in heaven let me think was you
But I'm afraid...

It's too late to apologize, it's too late
I said it's too late to apologize, it's too late whoa....

It's too late to apologize, it's too late
I said it's too late to apologize, it's too late
I said it's too late to apologize, yeah-
I said it's too late to apologize, yeah-
I'm holding on your rope, got me ten f
eet off the ground.
..

17:21 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mooi |  Facebook |