18-02-08

Over vriendschap en je alleen voelen

Het weekend was al bij al leuk, maar zou zoveel leuker zijn als ik niet zoveel alleen was geweest. Heb dan teveel tijd om na te denken (lees piekeren). Steeds minder sociale contacten heb ik in het weekend en dat steekt me tegen. De vriendinnen met hun drukke gezinsleven, of andere hobby's, familiebezoekjes, uitstapjes... Ik weet niet goed hoe ze dat doen. Soms denk ik er wel over om me op een datingsite in te schrijven, maar of het dat dan echt is wat ik wil? Ik voel me vooral alleen gelaten denk ik.

Ik kan niet mee praten over kinderen of over schoonfamilie, ook niet over de creche en andere dingen maar ik vind mezelf wel een goede vriendin. Hoe kom ik dan op een punt waarop het lijkt dat ik iedereen moet achterna sjeezen om toch maar wat leuks te kunnen doen in het weekend? Dit weekend ben ik gaan shoppen, heb me schandalig laten gaan, veel geld uitgegeven dus, vroeger deden we dit ter compensatie van ons gebrek aan een lief;mijn vriendinnen en ik, nu had ik het echt nodig want ik voelde me zo alleen, moest onder de mensen komen. En soms lijkt dit dan de enige afleiding.

Ik had met een vriendin afgesproken, nu smste ze af (bellen en elkaar iets zeggen is uit de mode denk ik) want haar vriend zijn afspraak was afgezegd, daar gingen mijn plannen dus. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt en ik baal er enorm van. In de week willen de niet meer zo vrijgezellige vriendinnen wel afspreken maar in het weekend past dat dus niet in de planning, tenzij vriendlief een afspraak heeft, of naar de voetbal of dergelijke gaat,... Pfffttt! Soms kan ik er begrip voor opbrengen, maar toch steeds minder en minder.

Ik weet wel, ik heb geen huis en kan dus moeilijk mensen ontvangen, maar er zijn toch genoeg andere dingen om samen te doen. Nu voel ik het soms alsof ik moet aandringen om af te spreken, rijd ik altijd naar de vriendinnen (ook uit gemak zodat ze geen oppas moeten zoeken), maar toch denk ik dan, waarom kunnen we niks meer leuks doen zoals voor ze mama van of lief van werden,...

Vannacht slecht geslapen, was aan het dromen dat ex me een bericht gestuurd had, dat hij voor ons koos, dat hij een nieuwe start wou en me graag zag. Ik werd blij verrast wakker, keek op mijn gsm en besefte dat het slechts een droom was, een onderdrukte droom want ik verlang toch zo naar samen zijn met iemand, al zal ik die thuis in mijn uppie niet gaan tegen komen. Ik mis de dagen en nachten toen we op stap gingen en samen plezier maakten.

09:38 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: weekend, eenzaam, dating, alleen, kinderen, vriendschap |  Facebook |

Commentaren

In ons leven maken we van die fases door, dat lijkt me normaal hoor! Ze vinden een lief, trouwen en krijgen kinderen, gaan een huis bouwen of kopen... en ja plots is er geen tijd meer voor de vriendinnen...
Blijf niet stilstaan... trek er op uit, desnoods alleen. Je komt overal wel mensen tegen. Het is niet gemakkelijk maar het lukt wel hoor! Niet bij de pakken blijven zitten want dan ga je zeker en vast gaan 'piekeren', en dat maakt je depri!
Vlieg erin of laat me zeggen.. Vlieg eruit!!

Ik wens je een leuke dag!
Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 18-02-08

nja ik herken dat volledig en ik heb me dus ingeschreven op een datingsite,sindsdien ben ik zo een vriendin die in het weekend weinig tijd heeft voor de single vriendinnen,hoewel die altijd aan tafel mogen komen aanschuiven (tenzij manlief iets te doen heeft).Denk dat dat normaal is,in het weekend willen we dingen samen doen met ons lief,we zien elkaar al een hele week soms ternauwernood...Ik herken het en ik heb gehandeld naar mijn gevoel van noodzaak.Try it one day,girl!

Gepost door: Peggy | 18-02-08

Ja ik ken dat gevoel hoor (gelukkig heb ik nog één vrijgezelle vriendin...). En wat ik je nog wilde zeggen: soms hunkert een mens zo terug naar zijn/haar ex, maar wil je dan echt weer bij je ex zijn of wil je gewoon bij iemand zijn....?

Gepost door: soet | 18-02-08

Ook nu weer zo herkenbaar... Als bij mij die "piekerperiode" de kop op steekt, probeer ik zo snel mogelijk afleiding te zoeken. Misschien zijn die datingsites nog zo geen slecht idee hoor. Maar alleen op voorwaarde dat je dat zélf oke vindt! Sommige mensen zijn ervoor te vinden en anderen niet. En idd, internetdaten heeft evenvele voor- als nadelen... maar het verhoogt het sociaal contact wel!
Dat je uiteindelijk toch alleen bent gaan shoppen, vind ik een zeer goed idee :o) Je komt ermee buiten, je verwent jezelf en ik heb persoonlijk al gemerkt dat je uitgerekend dán toch weer bekende gezichten tegen komt...
Wat ik ook doe is de single vriendinnen/kennissen bewust gaan opzoeken en vragen om wat meer samen te gaan doen. Ookal ken je dat meisje niet al te goed: single = meer vrije tijd dan de vriendinnen met een gezinnetje.
Ach, ik moet het allemaal niet vertellen. Je weet jezelf wel raad te geven hé :o) Goeie ideeën heb je daar! Nu nog in de praktijk omzetten!
Lieve knuffels X

Gepost door: Lentesneeuw | 18-02-08

na eenzaamheid komt zonneschijn. maar tis wel herkenbaar hoor. op een bepaald moment begint heel de omgeving zich te settelen en met kinderen enzo in de weer te zijn. bij momenten is dat wel eens moeilijk, maar gewoon positief blijven denken, en dan komt dat vroeg of laat wel eens in orde. hoop ik toch... seize the day!

Gepost door: fILLE | 18-02-08

Eenzaam Het is zeer herkenbaar hetgeen je daar schrijft. Als je vrienden aan hun gezinsleven beginnen en je zelf een beetje alleen achterblijft, dan stel je je soms vragen.
Inderdaad zoals M&M zegt, verdergaan en er alleen op uit trekken, zo lee je veel mensen kennen.

Gepost door: Mystic | 19-02-08

hmmm... misschien moeten we ook eens de tijd samen doden door samen postje te doen, laptop van schoot verwisselen en maar discussie houden ;-)

je hebt "mijn" postje toch al gezien hé?? (ik moet "ons" zeggen in feite... je zal wel zien waarom)

lieve groetjes van een soms al even eenzame vent die het al veel beter stelt aangezien we de lente tegemoet gaan :-) xx
(...en die nog altijd geen antwoord op zijn laatste mail heeft gekregen...)

Gepost door: Cijferkes | 19-02-08

Twee weken geleden had ik zelf zo'n last van dit probleem en focuste ik er me zodanig op dat het een ongelukkig gevoel creeërde. De enigste oplossing bestaat er dus in om er constructief mee om te springen en sociaal contact op te zoeken! K'heb gewacht, maar t'gevoel verdween niet vanzelf. Bij de pakken zitten, helpt dus niet. Dus zoeken, zoeken, zoeken, naar dingen die je kan doen!

Gepost door: Einstein Brain | 19-02-08

De commentaren zijn gesloten.