19-02-08

Rust

Dezer tijd van het jaar, in de ochtend, koud en mistig. ’s Middags mooi weer buiten, een zacht zonnetje schijnt. Mensen zijn vrolijk en kijken vol verwachting uit naar de lente. Lente in het hart, lente op het gezicht, een voorzichtige lentesfeer komt piepen.

 

Ons kantoor. Het zonnetje schijnt buiten, maar hier zijn de gordijnen dicht, zijn de lichten gedimd, de deuren gesloten. Het schemert binnen, het zonnetje op de achtergrond. Leven is buiten, lawaai, gelach, rumoer. Binnen is het stil, hoop ik dat het stil blijft, geen telefoon of storend element die de rust zal verstoren.

 

Mijn collega ligt te rusten, hij is ziek, hij is moe, doodmoe. Elke dag de verwachting en de hoop ‘zal hij komen’, elke dag de angst en het verdriet ‘hoe is het met hem’. Rust, nu is hij nog onder ons, kan hij nog rusten, maar wat als rust niet meer zal volstaan.

 

Ik kijk naar hem en weet niet of ik moet lachen of wenen. Ik lach om de warmte die hij brengt. Zoveel liefde en zachtheid vind je niet vaak in één mens. Ik slik mijn tranen weg omdat ik weet dat zijn plaats op een dag leeg zal blijven. Moeilijk en zwaar. Hard is het leven. Misschien moet de rust voor hem maar komen. Maar ik ben nog niet klaar voor zijn eeuwige rust.

13:11 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: rust, collega, ziek, afscheid |  Facebook |

Commentaren

Wat moeilijk voor je, ik probeer het me een beetje voor te stellen. Je gunt h'm zijn rust das mooi, maar in principe willen we nooit iemand laten gaan. Toch maar lachen als je naar hem kijkt, heeft ie beslist meer aan. Sterke!

Gepost door: Lucy | 19-02-08

Moeilijk te aanvaarden dat het leven niet eerlijk is voor sommigen. Je bent een lieve vrouw, amber... veel sterkte voor je collega en voor jou.

Gepost door: Lentesneeuw | 19-02-08

Jouw collega mag zich ook gelukkig prijzen dat hij jou als collega heeft. Niet iedereen zou er zoveel begrip voor opbrengen en zo meeleven. Maar voor die eeuwige rust van hem zal je nooit klaar zijn.
Ook vanwege mezelf wens ik jou en vooral je collega veel sterkte toe!

Gepost door: Breeg | 19-02-08

Normaal vele woorden, deze keer sprakeloos

Gepost door: Einstein Brain | 19-02-08

gij... gij schrijft gewoon zalig en o zo mooi soms hé :)

hoe pijnlijk het onderwerp ook is, je laat het echt als "rust" aanvoelen of overkomen!

Gepost door: Cijferkes | 19-02-08

Aangrijpend postje! Het is altijd moeilijk als je eraan denkt dat je op een bepaald moment in je leven afscheid zal moeten nemen van mensen die je graag ziet of graag hebt! Dit is spijtig genoeg het leven en gelukkig maar dat we vooraf niet weten, wie, waar en wanneer!

Ik wens je een rustige dag!
Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 20-02-08

Amai, dat heb je weer mooi geschreven ! Ik snap je dubbel gevoel ; je gunt hem zijn rust maar bent erg bang voor het gemis.
Soms is het leven echt klote hé.
Knuffel

Gepost door: oortje | 20-02-08

..... inderdaad moeilijk, moeilijk om te reageren. Ik wil me niet voorstellen in je plaats.

Gepost door: Mystic | 21-02-08

De commentaren zijn gesloten.