29-02-08

De trein van het leven

Het leven is als een treinreis.
Mensen stappen op en mensen stappen af. Er zijn haltes met een gelukkig weerzien, en haltes met een droevig afscheid.

Als we geboren worden stappen we op de trein, en ontmoeten onze ouders, en denken dat ze de hele reis bij ons zullen blijven.
De realiteit is echter anders.
Ze stappen af in een station en laten ons achter in de trein, zonder hun gezelschap, liefde en genegenheid.

Maar er stappen andere mensen op. Mensen die voor ons heel belangrijk zullen zijn tijdens de verdere reis.
Het zijn onze broers en zussen, onze vrienden en al de andere mooie mensen die van ons houden.

Voor sommigen is de reis een leuke uitstap.
Voor anderen is het een droevige reis met zware bagage.
Nog anderen staan steeds klaar om te helpen.
Sommigen laten een grote heimwee achter.….

Anderen stappen in en onmiddellijk terug uit en geven ons enkel de tijd om hen vluchtig te kruisen.
Soms zijn we verrast dat bepaalde medereizigers waarvan we houden in een ander rijtuig gaan zitten en ons alleen laten reizen.
Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen in het ander rijtuig te gaan opzoeken.

Soms kunnen we echter niet naast hen gaan zitten, want die plaats is al ingenomen.
Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal: vol dromen en verrassingen, vol ontmoeten en afscheid nemen, meevallers en ontgoochelingen....

Maar er is geen terugreis.
Laat ons de reis zo aangenaam mogelijk maken.
Laten we proberen onze reisgenoten te begrijpen, en laten we zoeken naar de mooiste kanten van elk van hen.

Weet dat er op elk moment van de reis een van onze reisgezellen ons begrip nodig kan hebben.
Ook wij kunnen op een bepaald moment nood hebben aan iemand die ons begrijpt.

Het grote mysterie van de reis is dat we niet weten wanneer we zullen moeten uitstappen.
We weten ook niet wanneer onze reisgezellen zullen afstappen.
Zelfs niet degene die naast ons zit.

Ikzelf, ik denk dat ik heel droevig zal zijn als ik moet uitstappen. Ik ben er zelfs zeker van.
Het afscheid van alle mensen die ik ontmoet heb in de trein, hen achter laten zal pijnlijk zijn.

Maar ik ben er zeker van dat ik ooit zal aankomen in het Centraal Station, en dat ik hen daar zal terugzien, met veel meer bagage dan waarmee ze vertrokken zijn.

Ik zal gelukkig zijn dat ik hen meer bagage bezorgd heb.
Laat ons er een mooie reis van maken!
Laat ons ervoor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.

Aan allen die in mijn trein zitten wens ik:
goede reis

27-02-08

Afvallen

weegschaal2Het is genoeg geweest. Mijn innerlijk geklaag, mijn ongenoegen, mijn frustraties omdat ik bepaalde kledij niet kan kopen. Ik ga wat aan mijn gewicht doen. Al jaren weeg ik een aantal kilo's teveel en voor de zomer begint, wil ik ervan af. Dus bij deze staat het neergeschreven en nu kan ik niet meer afwijken van mijn voornemen. Het is bij deze gezegd: ik ga gezonder eten en ik ga meer bewegen. Gedaan met klagen, gedaan met voornemens. Hier en nu zullen ze gerealiseerd worden.

Nadat ik zondag mijn allerlaatste suikerwafel voor lange tijd gegeten heb, ben ik maandag begonnen met het bannen van chocolade en koekjes. Te gemakkelijk grijp ik er naar. Ik ga veel water drinken, proberen meer tijd te nemen om van mijn eten te genieten,... de worstenbroodjes en broodjes ban ik vanaf nu uit mijn dagelijkse menu. En dat sporten, ja dat wordt een moeilijke, maar ook dat moet lukken. De kilo's moeten ervan af!Knipoog 

25-02-08

Hoe was het weekend

Het weekend was er eentje met veel zon en lekker eten. Eentje van veel genieten samen met vrienden. Het besef dat geluk in kleine dingen zit en hier tevreden mee zijn. Waar ik het steeds moeilijk mee blijf hebben, is om afscheid te nemen, na zo'n fijne avond, en dan thuis alleen te zijn. Ik kan niet goed tegen alleen zijn, ook omdat de piekermolen dan op volle toeren kan draaien. 

Mijn vriendin had last van de piekerkoorts dit weekend, zaterdag gingen we samen uit en ze heeft de hele avond naar de deur zitten kijken. Wachtend en hopend, en op haar gsm aan het kijken, of hij niet zou komen. Ik denk dat we dat allemaal wel al hebben gehad. Hopen en wachten en goed genoeg weten dat waarop je hoopt, toch niet komt. 

Ik hoop soms ook nog. Hoop op wat toch nooit zal zijn en dat hij toch nooit voor mij zal kiezen. Het verdriet is weg, maar de wanhopige dromen zoals ik ze soms noem, zijn er soms nog. Soms verlies ik me in die dromen, in herinneringen en dat wil ik niet. Maar als ik op plaatsen kom waar we samen kwamen, waar we zoveel deelden, dat is die confrontatie met mezelf erg moeilijk.

Ik hoop dat ik me ooit kan concentreren op het nu en niet op hetgeen was of had kunnen zijn. Want als het zo mooi was, als het echte liefde was, dan zou die nu wel bestaan, dan was daar toen niet zo makkelijk overheen gegaan. Ik voel me niet triest, ben alleen weer aan het mijmeren. Nergens goed voor.

19-02-08

Rust

Dezer tijd van het jaar, in de ochtend, koud en mistig. ’s Middags mooi weer buiten, een zacht zonnetje schijnt. Mensen zijn vrolijk en kijken vol verwachting uit naar de lente. Lente in het hart, lente op het gezicht, een voorzichtige lentesfeer komt piepen.

 

Ons kantoor. Het zonnetje schijnt buiten, maar hier zijn de gordijnen dicht, zijn de lichten gedimd, de deuren gesloten. Het schemert binnen, het zonnetje op de achtergrond. Leven is buiten, lawaai, gelach, rumoer. Binnen is het stil, hoop ik dat het stil blijft, geen telefoon of storend element die de rust zal verstoren.

 

Mijn collega ligt te rusten, hij is ziek, hij is moe, doodmoe. Elke dag de verwachting en de hoop ‘zal hij komen’, elke dag de angst en het verdriet ‘hoe is het met hem’. Rust, nu is hij nog onder ons, kan hij nog rusten, maar wat als rust niet meer zal volstaan.

 

Ik kijk naar hem en weet niet of ik moet lachen of wenen. Ik lach om de warmte die hij brengt. Zoveel liefde en zachtheid vind je niet vaak in één mens. Ik slik mijn tranen weg omdat ik weet dat zijn plaats op een dag leeg zal blijven. Moeilijk en zwaar. Hard is het leven. Misschien moet de rust voor hem maar komen. Maar ik ben nog niet klaar voor zijn eeuwige rust.

13:11 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: rust, collega, ziek, afscheid |  Facebook |

18-02-08

Over vriendschap en je alleen voelen

Het weekend was al bij al leuk, maar zou zoveel leuker zijn als ik niet zoveel alleen was geweest. Heb dan teveel tijd om na te denken (lees piekeren). Steeds minder sociale contacten heb ik in het weekend en dat steekt me tegen. De vriendinnen met hun drukke gezinsleven, of andere hobby's, familiebezoekjes, uitstapjes... Ik weet niet goed hoe ze dat doen. Soms denk ik er wel over om me op een datingsite in te schrijven, maar of het dat dan echt is wat ik wil? Ik voel me vooral alleen gelaten denk ik.

Ik kan niet mee praten over kinderen of over schoonfamilie, ook niet over de creche en andere dingen maar ik vind mezelf wel een goede vriendin. Hoe kom ik dan op een punt waarop het lijkt dat ik iedereen moet achterna sjeezen om toch maar wat leuks te kunnen doen in het weekend? Dit weekend ben ik gaan shoppen, heb me schandalig laten gaan, veel geld uitgegeven dus, vroeger deden we dit ter compensatie van ons gebrek aan een lief;mijn vriendinnen en ik, nu had ik het echt nodig want ik voelde me zo alleen, moest onder de mensen komen. En soms lijkt dit dan de enige afleiding.

Ik had met een vriendin afgesproken, nu smste ze af (bellen en elkaar iets zeggen is uit de mode denk ik) want haar vriend zijn afspraak was afgezegd, daar gingen mijn plannen dus. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt en ik baal er enorm van. In de week willen de niet meer zo vrijgezellige vriendinnen wel afspreken maar in het weekend past dat dus niet in de planning, tenzij vriendlief een afspraak heeft, of naar de voetbal of dergelijke gaat,... Pfffttt! Soms kan ik er begrip voor opbrengen, maar toch steeds minder en minder.

Ik weet wel, ik heb geen huis en kan dus moeilijk mensen ontvangen, maar er zijn toch genoeg andere dingen om samen te doen. Nu voel ik het soms alsof ik moet aandringen om af te spreken, rijd ik altijd naar de vriendinnen (ook uit gemak zodat ze geen oppas moeten zoeken), maar toch denk ik dan, waarom kunnen we niks meer leuks doen zoals voor ze mama van of lief van werden,...

Vannacht slecht geslapen, was aan het dromen dat ex me een bericht gestuurd had, dat hij voor ons koos, dat hij een nieuwe start wou en me graag zag. Ik werd blij verrast wakker, keek op mijn gsm en besefte dat het slechts een droom was, een onderdrukte droom want ik verlang toch zo naar samen zijn met iemand, al zal ik die thuis in mijn uppie niet gaan tegen komen. Ik mis de dagen en nachten toen we op stap gingen en samen plezier maakten.

09:38 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: weekend, eenzaam, dating, alleen, kinderen, vriendschap |  Facebook |

12-02-08

Happy B-day to me!

Vandaag is mijn blogje 1 jaar jong! Hiep hiep hoera!! 

33 500 bezoekers van 12 februari 2007 tot 12 februari 2008!!!      

We mogen vandaag één kaarsje uitblazen!!

één

09:02 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: verjaardag, blogje, een jaar, hiep hiep hoera |  Facebook |

11-02-08

Nooit meer alleen slapen

art_large_290640Niks zo hatelijk aan single zijn als alleen slapen. Geen beter kussen dan een man. Zo denken ze er in het Verre Oosten over. Wie ginds de slaap niet kan vatten, schaft zich 'The Boyfriend Arm Pillow' aan. Aan het kussen bengelt een stevige arm, waardoor indommelen plots heel wat makkelijker wordt.
Het kussen wordt niet alleen verkocht aan alleenstaanden, maar evengoed aan dames van wie de partner dikwijls op businessreis trekt.

P1010971Soorten
De 'Kameo' bestaat in tal van aantrekkelijke pasteltinten en wordt binnenkort op de markt gebracht met een voetbaltruitje aan.


Voordelen
Welke vorm of kleur de 'Kameo' ook heeft, voordelen zijn er voldoende. Drinken, wroeten, snurken, kuchen, klagen of ontrouw plegen doet de stevige mannenarm niet. Meer info:
www.pillow-partners.com.

14:23 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: arm, alleen slapen, man, bed, kussen |  Facebook |