31-03-08

Maandagmorgen

Het went niet. Op het werk binnen komen op maandagochtend en geconfronteerd worden met de leegte. Jezelf erop betrappen dat je zit te wachten op je collega, terwijl je weet dat die nooit meer zal binnen komen. Het went niet. Ik mis zijn praatjes en zijn grapjes, hoe hij altijd een vrolijke noot in een gesprek, in een dag bracht. Hoe hij bezorgd was, hoe hij interesse toonde, de dagelijkse vertrouwde dingen. Hij is weg en komt echt nooit meer terug. Vreemd.

Op andere vlakken gaat het dan weer beter met me. Net of een overlijden ervoor zorgt dat je het leven anders ziet. Ik geniet meer. Relativeer. Geniet van de kleine dingen. Uiteindelijk maakt je instelling op de dingen in het leven hoe je je geluk zelf invult. Sommige dingen heb je in de hand, andere weer niet. Ik probeer me minder te laten hangen. De laatste weken, maanden had ik minder moed, minder energie. Ik werk er aan. En het lukt, het gaat veel beter. Ik hoop dat ze het me niet kwalijk nemen op het werk, dat ik me zo liet hangen. Ik weet dat ik achterop hink. Maar ik werk er aan.

Ik neem het me zelf wel kwalijk dat ik mij heb laten hangen. Ik ga me herpakken en ga weer vooruit. Moet wel want mag mezelf niet teveel laten hangen in verdriet. Het maakt het leven er niet mooier op als we teveel blijven hangen bij wat niet lukt of niet kan. Dus ik doe mijn best en ga weer vooruit. Net zoals hij dat zou willen. En dat wil ik bewaren, die raad sla ik niet in de wind. Volle kracht verder.

Commentaren

Soms is het echt wel eens nodig dat je de boel laat waaien... die verloren tijd haal je achteraf dubbel zo snel weer in want je voelt je dan stukken beter.
Het is ook normaal dat je na een overlijden het leven langs een andere kant bekijkt, want dan pas merk je dat we hier niet echt veel betekenen en dat we maar beter zoveel mogelijk kunnen genieten van het leven want het kan zo kort zijn ... !

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 31-03-08

Veel sterkte!

Gepost door: Life is a dance | 31-03-08

Het is logisch dat het je zo geraakt heeft. Het is niet makkelijk om iemand uit je nabije omgeving te verliezen. Het geeft je inderdaad een andere kijk op dingen. Koester de goeie herinneringen die je hebt, het maakt je leven rijker.
Veel sterkte

Gepost door: Breeg | 31-03-08

En zo is dat, meid Hoofd omhoog, borst vooruit en doordoen. Genieten van de kleinere dingen, zodat je dagelijks toch een glimlach om je mond kan toveren. En dat toveren doe jijzelf, da's ook waar!
Verdriet verwerken gebeurt in stapjes. Laat jezelf ook toe om die stapjes te doorlopen, hoeveel tijd dat ook in beslag neemt. Je bent nu alweer een stukje verder en je pikt de draad weer op. Goed zo! And we'll take it from here...
Lieve groetjes en dikke knuffel

Gepost door: Lentesneeuw | 01-04-08

Koester je herinneringen, en alles wat je nu opgestoken hebt. Ga ervoor, geniet van je leven, er is veel te veel te zien en te doen om het hoofd te laten hangen.
Succes!

Gepost door: saartje | 02-04-08

Ik herken het helemaal! In december hebben wij ook een collega verloren. Heel plotseling. Vreselijk. Het is zo moeilijk om te aanvaarden!
Kop op meid !
Dikke knuffel

Gepost door: oortje | 04-04-08

emoties Soms voel je je niet zo lekker en dat mag. Je mag mensen missen, de moed eens laten hangen, zolang je het beseft. Er zal geen zelfde persoon meer uwe collega worden en dat is inderdaad een niet leuk feit. Jezelf omhoog trekken of laten trekken. Je wil het zelf en dat moet lukken.

Gepost door: tilde | 06-04-08

De commentaren zijn gesloten.