31-03-08

Maandagmorgen

Het went niet. Op het werk binnen komen op maandagochtend en geconfronteerd worden met de leegte. Jezelf erop betrappen dat je zit te wachten op je collega, terwijl je weet dat die nooit meer zal binnen komen. Het went niet. Ik mis zijn praatjes en zijn grapjes, hoe hij altijd een vrolijke noot in een gesprek, in een dag bracht. Hoe hij bezorgd was, hoe hij interesse toonde, de dagelijkse vertrouwde dingen. Hij is weg en komt echt nooit meer terug. Vreemd.

Op andere vlakken gaat het dan weer beter met me. Net of een overlijden ervoor zorgt dat je het leven anders ziet. Ik geniet meer. Relativeer. Geniet van de kleine dingen. Uiteindelijk maakt je instelling op de dingen in het leven hoe je je geluk zelf invult. Sommige dingen heb je in de hand, andere weer niet. Ik probeer me minder te laten hangen. De laatste weken, maanden had ik minder moed, minder energie. Ik werk er aan. En het lukt, het gaat veel beter. Ik hoop dat ze het me niet kwalijk nemen op het werk, dat ik me zo liet hangen. Ik weet dat ik achterop hink. Maar ik werk er aan.

Ik neem het me zelf wel kwalijk dat ik mij heb laten hangen. Ik ga me herpakken en ga weer vooruit. Moet wel want mag mezelf niet teveel laten hangen in verdriet. Het maakt het leven er niet mooier op als we teveel blijven hangen bij wat niet lukt of niet kan. Dus ik doe mijn best en ga weer vooruit. Net zoals hij dat zou willen. En dat wil ik bewaren, die raad sla ik niet in de wind. Volle kracht verder.

10-03-08

Eventjes niet...

Het doet teveel pijn, ik kan er niet over schrijven...

Hij heeft zijn eeuwige rust gevonden.

Slaap nu maar zacht.

Ik mis je x

11:03 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: verdriet, afscheid, collega, rust |  Facebook |