28-04-08

Knappe buurman

Een goede vriendin van mij heeft in haar straat een knappe buurman wonen. Jammer genoeg ben ik hem nooit tegen het lijf gelopen. Maar aangezien mijn knappe vriendin een hele knappe husband heeft en haar beschrijving van een knappe buurman voldeed aan mijn fantasie van een knappe buurman, hadden we een plannetje gesmeed om de knappe buurman te strikken. Ik zou, weliswaar zeer puberaal misschien (maar dat laat ik in het midden), een briefje onder de ruitenwisser van zijn auto steken, met de vraag of hij zin had om met mij (de mysterieuze vrouw dus) iets te gaan drinken.

Menig vrouw die ooit zo'n briefje zou vinden onder haar ruitenwisser, zou waarschijnlijk dezelfde mening hebben als de meeste vrouwen 'wie weet wat een creep dit geschreven heeft, daar reageer ik zeker niet op' en waarschijnlijk had ze haar ontembare nieuwsgierigheid toch laten wijken voor de angst om met een creep opgescheept te zitten. Wat mannen er van denken, laat ik in het midden want ik heb echt geen idee van hoe mannen denken (en ik wil er natuurlijk ook niet teveel over nadenken want ik kom het toch nooit te weten).

Gisteren al mijn moed bijeen geraapt en vriendin een bericht gestuurd dat ik het briefje met mijn gsm-nr gisterenavond ging deponeren. 's Avonds in de donkerte om de pakkans om op heterdaad betrapt te worden te verkleinen. U weet, ik ken schaamte genoeg en om al een briefje te gaan deponeren bij iemand die ik nog nooit gezien heb met de vraag of hij met mij iets wil gaan drinken, geloof mij, er zijn vele eenzame avonden en verhalen over knappe buurmannen aan voorafgegaan.

Vriendin stuurde terug: 'krijg net de schok van mijn leven, buurman komt net voorbij hand in hand met zijn vriendin??!!'. Geen idee waar vriendinnetje vandaan komt. Ook nog steeds geen idee wie knappe buurman is, maar het briefje ligt in de vuilnisbak. En weet je, ik vind het echt wel jammer, had toch wat gehoopt op een ontmoeting met de knappe buurman,... Zonde!

21-04-08

Emotionele ziel

Ziek ben ik er van. Zowel emotioneel als lichamelijk. Emotioneel een redelijk wrak. Lichamelijk doet alles pijn. Gisteren zo een mooie dag, zo'n mooi weer. Daar had ik een hele herfst (want winter kan je het bezwaarlijk noemen) naar uit gekeken. Hoofdpijn, en niks aan te doen want tegen zulke hoofdpijn helpen 5 dafalgannekes niet. Zelfs Michael Scofield kon me 's avonds in Prison Break niet afleiden, daar lukt hij anders toch wel behoorlijk in.

Vandaag heb ik overal krampen en spierpijn. Heb me naar het werk gesleept want echt ziek zijn is het niet, ik weet van waar het komt. Dat hem terug zien, me zoveel zou doen had ik niet gedacht. Misschien ergens wel verwacht, maar dat het ook op mijn lichaam zo een uitwerking zou hebben, amaai. En ik maar denken dat hij mijn grote liefde was. Vreemd, zeer vreemd, ziek zijn van iemand waar je zelf nog maar bitter weinig voor betekent.

Ik vraag me af vanwaar dat komt, mijn probleem met loslaten. Ik word zelden verliefd, slechts weinigen zijn erin geslaagd mijn hart sneller te doen slaan. Maar als het dan gebeurt, dan bezorgt me dat zo'n zalig gevoel, dat ik er niet in slaag om los te laten. Ik kan dan geen afstand nemen, geen afscheid nemen. Het blijft door mijn hoofd spoken en ik vraag me af 'wat als dit', 'wat als dat'...

Ach, zal maar wat gaan verder werken, een mens is blij dat dat toch al een meevaller is.

09:41 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ziek, pijn, krampen, hoofdpijn, buikpijn, wrak, venten |  Facebook |

19-04-08

Is dit nu later?

Een paar dagen geleden vroeg ik het me af. Hoe het zou zijn als ik je terug zou zien. Wou er eigenlijk niet over schrijven omdat het dan weer zo tastbaar werd. Ik had het misschien beter niet geschreven, want daarstraks zag ik je.

Ik zag je met je kleine ventje, je zoontje, jullie zoontje. En hij lijkt sprekend op jou, dezelfde haren, dezelfde ogen, wat is hij mooi. Wat ben jij mooi en wat deed het me veel. Je horen spreken over jullie plannen, jullie leven.

En nu? Nu niks natuurlijk. Al ben ik nu weer even naar de kl*ten. Pff ik kan er niet over schrijven. Pijn doet het. En ik vraag me dan af is het dit nu? Is dit nu mijn leven? Is er echt niet meer?

Ik hoop dat ik ooit de ware vind. Iemand om liefde aan te geven, iemand om voor te zorgen. Iemand waar ik trots op kan zijn. Ik kan me er zo moeilijk bij neer leggen dat ik al zoveel jaren alleen ben. Geef me nu maar een schouder om op te huilen. Ik haat het die krop in mijn keel.

 

 

18-04-08

Levenswijsheid

Als de lente komt piepen

En de zon me verwarmt met haar eerste zonnestralen

Als het warmer wordt, ook in mijn hart

Dan vraag ik waarom jij me niet kan verwarmen

Waarom ik niet meer mag genieten van jouw mooie lach

Het lijkt wel dat je ergens nog wel bent,

Dat je nog mee kijkt in het leven

Maar dat je niet kan delen wat je denkt

Wat mis ik toch die wijze woorden

Die verhalen met zoveel kracht.

 

Als dat nog maar eens kon

Genieten van je warme omhelzing

Van samen zijn- zonder woorden

Van onvoorwaardelijke liefde en trouw

Hoe verder de tijd draait hoe harder ik je soms mis

Vraag me af wat je zou zeggen

Of ik goed bezig ben of niet

Als je me toch maar één keer kon zeggen

Wat al die wijsheden ook weer waren

Die raad mis ik al jaren

En jou toch ook zo mijn lieve, lieve oma.

 

Als de lente komt piepen

En de zon me verwarmt met haar eerste zonnestralen

Als het warmer wordt, ook in mijn hart

Dan vraag ik waarom jij me niet komt verwarmen

Waarom ik niet meer kan genieten van jouw mooie lach

Het lijkt wel zo, dat je ergens nog wel bent

Maar dat je niet kan delen wat je denkt

Wat mis ik die wijze woorden

Die wijsheden met veel kracht

Als dat nog maar eens kon

Genieten van je warme omhelzing

Van samen-zijn zonder woorden

Onvoorwaardelijke trouw en liefde

Hoe verder de tijd draairt hoe harder ik je soms mis

Vraag me af wat je zou zeggen

Of ik goed bezig ben of niet

Als je me toch nog één keer kon delen

In die vele levenswijsheden van jou

Die raad mis ik al vele jaren

En jou toch ook zo, mijn lieve lieve oma...

 

10:05 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-08

Kieskeurig?!

Ik heb mijn kop wel eens zot laten maken. Hij was getrouwd en ik zag hem iedere week in de zaak waar ik kwam. We hadden ooit eens gekust toen hij nog bij zijn ex was, net voor hij zijn vrouw heeft leren kennen. Het was boem patat op het eerste gezicht, datgene waar ik altijd naar verlangde, iemand die de grond onder mijn voeten weg kreeg door één enkele blik, door alleen maar die lach.

Waauuuw. Het gevoel dat hij me bezorgde heeft niemand me erna ooit nog kunnen bezorgen, dat verlangen, die passie. Maar hij had zijn toenmalige vriendin met mij bedrogen, al was het maar door een kus, maar toch vond ik dat maar niks. Ik wist op dat moment ook niet dat hij een vriendin had. Maar later wist ik wel dat hij een vrouw had. En wat niet mocht gebeurde toch. Ik was verliefd, zo verliefd. Maar het was verkeerd. Het contact werd verbroken, en soms, soms verlang ik nog naar hem, naar die verliefdheid. Maar het is beter zo denk ik dan, we zien elkaar ook niet meer.

Achteraf gezien vraag ik me af of het al die pijn waard was. Want pijn heeft het gedaan, in bed liggen, alleen, wetende dat hij bij zijn gezin was. Dat hij een leven had, een liefde in zijn leven. En dat ik alleen achter bleef, altijd maar alleen. De tijd draait door en stilaan wordt het een vage herinnering. Ik vraag me af of we elkaar nog ooit gaan tegen komen, vast wel, hoe zal ons leven dan zijn?

Eén ding heb ik geleerd, en dat is dat ik mijn kop niet meer zot laat maken. Ik ben voorzichtig geworden, misschien soms wel iets te voorzichtig. Maar ik ben op mijn hoede. Dit weekend kwam ter sprake of ik niet te kieskeurig ben, of ik niet beter wat losser wordt, wat meer zou genieten zonder nadenken. Maar weet je, ik denk wel na, en ook wel meer dan vroeger. Ik denk dat ik zulke dingen maar niet meer doe. Mijn kop laten zot maken door de verkeerde. Het doet teveel pijn en liever geen relatie dan zo één.

Onverbetelijk blijven zulke mannen toch bedriegen. En kiezen voor 'de ander' zullen ze toch nooit doen. Dus ik laat dit aan me voorbij gaan. Wil me wel open stellen als er eens een goeie mijn pad kruist, maar de vraag is natuurlijk wanneer dat zal zijn. En wees maar zeker dat ik kieskeurig zal zijn. Ik zal niet meer wenen voor iemand die mijn tranen niet waard is. Been there done that, never again...

07-04-08

Dieet en weekend

Het weekend is weer voorbij, helaas. Vanmorgen opgestaan met een rothumeur, niet veel zin om te werken vandaag. Dat gaat dadelijk wel weer een beetje beter want ik kom wel graag werken. Alleen sta ik niet graag op. En maandagochtend is altijd pijnlijk.

Vrijdag gaan uit eten met een vriendin. Ik denk dat daar mijn dieet dit weekend al mis liep. Was heel gezellig, ze is zwanger en dan wordt er veel gefantaseerd over hoe de baby er uit zal zien, gepraat over geboortekaartjes, babyspullen,... Ik heb het al zo vaak gehoord bij andere vriendinnen. Ik denk dan meestal aan hoe het zal zijn als de baby er is, of we dan nog wel als vriendinnen leuke dingen kunnen doen. Beetje egoïstisch misschien, maar steeds meer en meer settelt iedereen zich. Ik zou ook eens een lieve fatsoenlijke man willen tegen komen en wie weet,... Maar dan zal ik toch eerst meer mijn deur moeten uit komen vrees ik. Anders zal het er niet van komen.

Zaterdagvoormiddag ben ik gaan sporten. Ik doe het wel graag, eens ik een start heb gemaakt, lukt het mij wel om te sporten. Nu alleen nog volhouden. Zaterdagnamiddag ben ik gaan shoppen. Ik had het voornemen gemaakt op mijn geld te letten en niet teveel op te maken, dat voornemen heb ik welgeteld één maand volgehouden. Tot het nieuwe loon dus gestort werd. Ik heb me kleren gekocht en een paar schoenen. Het was druilerig weer maar het kon me niet schelen, ik moest en zou iets kopen. Voor mij mag de lente nu wel eens beginnen. Zaterdagavond afgesproken met een vriendin om iets te gaan drinken. Ik ben nog altijd mijn dieet aan het volgen, dus mijn drank bestond uit respectievelijk groene thee, cola light en chaudfontaine. Mijn vriendin bestelde borrelhapjes en ik heb er twee gegeten. Zwak misschien maar ik kon echt niet weerstaan.

Zondag is dan mijn typische luierdag, de ME-dag, waarin ik in sloppertrui rond loop en liefst niet teveel gestoord wordt. Gisteren niet want het was het uitgestelde verjaardagsfeestje voor mijn zus. Ook niet schitterend voor mijn dieet dus. Uit gaan eten is nu eenmaal niet bevorderlijk als je veel groenten en fruit moet eten. Er is nu eenmaal weinig keuze als je gezond moet eten. Het dessert heb ik wijselijk overgeslaan. Vandaag sta ik dan maar weer eens op voornamelijk water, fruit, groenten,... Moeilijk om vol te houden want ik eet zo graag. Op de weegschaal ben ik vanmorgen niet durven gaan staan.

08:39 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: weekend, dieet, zus, shoppen, regen, fruit, groenten, water |  Facebook |