03-05-08

13 going on 30

Het weekend van hemelvaart betekent 4 dagen vrij. Wat betekenen ze voor mij?
Woensdag was een leuke dag, een drukke werkdag gehad. Goede vriendin (die met de knappe buurman) en ik wilden ons nog eens uitleven op de jaarlijkse fuif in ons dorp. Jarenlang ben ik hier niet naartoe kunnen gaan, omdat ik jaar na jaar aan het studeren was tijdens het hemelvaartsweekend, blokkend en balend bracht ik die dagen door achter mijn boeken 'voor een goede toekomst, voor later'... Terwijl anderen fijn konden feesten. Het is nu later en de carrière heeft een goede voedingsbodem en het vele studeren werpt nu vruchten af. Vriendin en ik gingen dus eens de bloemetjes buiten zetten, maar dat bleek niet zo'n goed idee aangezien de leeftijd van twee aanwezige pubertjes samen geteld zo ongeveer op onze leeftijd uitkwam (28 dus). U leest het goed, we waren de oudste daar. De oude trienen, de niet coolen, de oude wijven...

We konden er wel mee lachen en zijn dan maar in onze oude stamkroeg iets gaan drinken. Daar gelukkig nog wat 'oude' vrienden tegen gekomen want ook daar kwam het jonge grut in grote meute samen om naar de fuif te vertrekken. Het leek wel een invasie van de 13-jarigen. Ik moet ook zeggen dat die jonge meisjes vaak meer madam-achtig uitzien dan wij. Dan hadden wij het toch simpel met onze all stars, palladiums en jeansbroeken,... Mijn allereerste vriendje waar ik ooit mee kuste toen ik 13 was, was ook daar. Altijd fijn om hem terug te zien en hij is ook vrijgezel dus we hebben fijn bijgepraat en gegekt. Soms lijkt het nog of we 13 jaar zijn. Verlegen

Donderdag was dan weer een baaldag, al twee weken na elkaar heb ik er last van: de koppijn-dagen, meestal steken ze de kop op aan het begin van een weekend. Is het stress die weg valt, is het iets anders? Het is mij echt niet duidelijk. Kortom, het is een dag dat ik mijn bed niet uit kom, een echt verloren vrije dag.

Vrijdag ben ik dan weer een beetje gaan sporten, hetgeen me deugd doet, ik heb beweging, ik kom onder de mensen, ik heb een doel in het leven (weliswaar een klein maar het is er één). Soms denk ik dat ik mijn frequentie van sporten moet opdrijven (nu twee keer in de week) om toch wat meer af te vallen en mijn conditie op te drijven maar ik moet bekennen dat het me totnutoe aan energie ontbreekt. Ik heb er nochtans tijd genoeg voor want als vrijgezel die thuis woont, loop ik soms de muren op van saaiheid in mijn leven. De zon doet deugd, maar ik vind mijn kracht en levensmoed maar niet terug. Vrijdag ging ik normaal met een vriendin wat drinken maar haar dochtertje was ziek, dus viel dat plan in het water. Heb dan maar naar 13 going on 30 gekeken en gezien ik woensdag mijn allereerste kussertje Kus had gezien, maakte ik me toch de bedenking of het soms niet simpeler zou zijn om terug 13 te zijn. Waarschijnlijk niet.

Zaterdag, vandaag dus, was verwendagje voor mij. Vanmorgen even gaan zonnebanken, verwenkuurtje gedaan, en namiddag gaan shoppen. Begin van de maand en dat betekent altijd weer handen die jeuken om iets nieuws te kopen. Heb een nieuwe outfit gekocht en er weer dus geld door gejaagd. Het was nochtans warm in de kleedkamers (hoezo airco?) maar had zin in iets nieuws. Heb ook nog een hele resum schoonheidsprodukten gekocht, dus kan er weer voor even tegen aan. Heb nog op de schoenen staan kwijlen die ik een paar maanden geleden al gezien had, ik moet van mezelf nog even de aankoop uitstellen maar ze staan torenhoog op mijn verlanglijstje. Ai ai. Onschuldig

Dan naar huis gewandeld en wie zag ik in zijn auto... Ja hoor, de ex waar ik in mijn postje twee weken geleden over schreef. Het deed me weer veel en ben zo stom geweest hem een bericht te sturen. Natuurlijk heeft hij niet geantwoord. Wat ben ik ook een domme koe. Zwak moment en hoop er zo geen meer te hebben. Ik heb er lang op gehoopt: hem nog eens te zien. Nu weet ik dat het beter is dat ik hem niet meer zie want als ik hem nu zie, wat steekt dat mes dan in mijn hart. En hij met zijn leven, hij zal nu wel aan het terrassen zijn met zijn gezin. Blèh.

Mijn vriendinnen zeggen dat ik meer moet genieten, dat ik moet blij en vrij zijn, en ik probeer dat ook, maar ik heb het toch zo moeilijk met dat alleen zijn, altijd maar alleen zijn. Ik voel me ook heel erg alleen omdat ik de dingen in mijn leven niet kan delen met anderen. Anderzijds merk ik dat ik me ook meer en meer afsluit als anderen mij willen benaderen, ik denk dat dat is omdat ik bang heb om iemand (al is het een vriend, collega,...) graag te zien en dan op de één of andere manier gekwetst te worden of iemand te verliezen, teleur te stellen. Weet niet hoe ik daar vanaf kom, moet er nog achter zien te komen.

Commentaren

Plezant om te lezen, wat jij zoal doet in een 'lang' weekend!
Tja dat leren vertrouwen in iemand anders...ik snap wat je wilt zeggen. Het komt wel terug hoor, maar net zoals zovele dingen heeft ook dat tijd nodig. Het leven is toch soms echt nie simpel hé...Ik hoop echt dat jij binnenkort dé prins op het witte paard tegenkomt ! Echt !:-)

Gepost door: oortje | 04-05-08

Ook jij hebt blijkbaar hard genoten van het lange weekend...
En single zijn, het is idd niet altijd gemakkelijk. Zolang je met vanalles bezig bent, is er geen probleem, maar...
Je prins loopt daar ergens rond, dus laat je niet doen en probeer je niet te hard af te sluiten... Voor je het weet ben je van 't straat!

Gepost door: saartje | 05-05-08

Ik begrijp je hoor.
Genieten van je vrijheid kan plezant zijn maar alleen is ook maar alleen hé!
Maar ooit kom je jouw zielsverwant tegen hoor, neem je tijd en gebruik hem om anderen te leren kennen, om je zelf terug te vinden... en je zal zien op een onverwacht moment staat hij voor je neus!

Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 05-05-08

Ik sluit me helemaal aan bij M&M, neem je tijd en probeer vooral jezelf terug te vinden. Maar zoek hem niet, die man van je leven, want hoe harder je zoekt hoe minder kans dat je hem zal vinden.
Probeer vooral te genieten van het leven.
Groetjes

Gepost door: Breeg | 05-05-08

.... Ik heb ook goede dagen, maar als ik weet dat mijn ex gewoon verdergaat, met vrienden iets gaat doen, iets gaat drinken en bij de rest wil ik nog niet eens stilstaan, wil dat zeggen dat ik 2 dagen in de zetel lig met verdriet.
Ik zeg elke dag, nu stop ik met onnozel doen, maar zo goed gaat dat niet.
Het heeft tijd nodig

Gepost door: Mystic | 06-05-08

De commentaren zijn gesloten.