13-05-08

Een tweede kindje op komst...

Voor mijn ex ... Zag hem enkele weken voor het eerst met zijn zoontje, en dat was emotioneel al een hele krak voor mij. Nu is er een tweede onderweg hoorde ik gisteren van een vriendin. Auuuwtch, dat doet pijn na een zalig weekend zonder doemdenken. Wil hier ook niet meer doordraven, maar het doordrammen in mijn hoofd stopt niet. Waarom ik niet? Waarom anderen wel? Pijnlijk. Een steek in mijn hart. Een verdoken traan. Slik. Stil verdriet.

Het lijkt gisteren dat ik nog in zijn armen lag. Dat zijn lach voor mij was. Nu niet meer. Nooit meer.

Het weekend was genieten van het mooie weer, van samen zijn met vrienden, met familie. Mooi weer, veel buitenactiviteiten, samen eten, BBQ, terrasjes,... Het mooie weer brengt mensen samen. Leuk. Zalig.

De plannen om alleen te gaan wonen, krijgen stilletjes vorm. Nog niet in praktijk, nog even niet, maar wel in mijn hoofd, in mijn dromen. Als ik mijn centen tel, is het nog moeilijk realiseerbaar. Maar ik ben er aan toe. Mijn eigen plek, mijn eigen leven, mijn hebben en houden. Al heb ik bang. Bang om het gevoel te hebben alleen te zijn. Bang om hulp te moeten vragen of iets niet te weten. Niet te kunnen. Niet makkelijk. We zullen zien.

Ik droom en krijg soms hoop, ik heb een houvast nodig, misschien is dat wel alleen wonen. Maar als ik denk aan hem en zijn gezinnetje. Aan zoveel mensen die samen zijn, die liefde en geborgenheid vinden. Ik moet het alleen redden. Ik red me wel. Maar soms niet. Nieuws zoals dit, krijgt me telkens weer klein. 

Gelukkig is het mooi weer en heb ik veel werk. Dan krijg ik niet veel tijd om te piekeren. Al zijn de slapeloze nachten er weer. Ik kan me geen periodes meer herinneren dat ik geen slapeloze nachten had. Een lang vervlogen tijd.

08-05-08

Omdat ik er zo vreselijk goed gezind van word:

65239-Home

11:06 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: weersvoorspelling |  Facebook |

07-05-08

ik zou graag ...

Goh wat zou ik graag:

- in het zonneke zitten

- lekker niks doen en gewoon genieten

- een lekkere cocktail drinken

- mensen spotten

- in een zwembad springen met bikini

- mij nooit meer dik voelen

- het hier afbollen op het werk

- en pas na de zomer terug komen

- al die roddeltantes hier op het werk eens mijn gedacht zeggen

- zelf baas zijn zodat ik verlof kon nemen en mijn baas ervoor kon zorgen dat we de deadline haalden ipv ik alleen

- ik wil vakantie!!!

Jullie zijn altijd vrij aan te vullen wat jullie zouden willen!!!

15:02 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ik zou graag, verlof, zon, genieten, terras |  Facebook |

03-05-08

13 going on 30

Het weekend van hemelvaart betekent 4 dagen vrij. Wat betekenen ze voor mij?
Woensdag was een leuke dag, een drukke werkdag gehad. Goede vriendin (die met de knappe buurman) en ik wilden ons nog eens uitleven op de jaarlijkse fuif in ons dorp. Jarenlang ben ik hier niet naartoe kunnen gaan, omdat ik jaar na jaar aan het studeren was tijdens het hemelvaartsweekend, blokkend en balend bracht ik die dagen door achter mijn boeken 'voor een goede toekomst, voor later'... Terwijl anderen fijn konden feesten. Het is nu later en de carrière heeft een goede voedingsbodem en het vele studeren werpt nu vruchten af. Vriendin en ik gingen dus eens de bloemetjes buiten zetten, maar dat bleek niet zo'n goed idee aangezien de leeftijd van twee aanwezige pubertjes samen geteld zo ongeveer op onze leeftijd uitkwam (28 dus). U leest het goed, we waren de oudste daar. De oude trienen, de niet coolen, de oude wijven...

We konden er wel mee lachen en zijn dan maar in onze oude stamkroeg iets gaan drinken. Daar gelukkig nog wat 'oude' vrienden tegen gekomen want ook daar kwam het jonge grut in grote meute samen om naar de fuif te vertrekken. Het leek wel een invasie van de 13-jarigen. Ik moet ook zeggen dat die jonge meisjes vaak meer madam-achtig uitzien dan wij. Dan hadden wij het toch simpel met onze all stars, palladiums en jeansbroeken,... Mijn allereerste vriendje waar ik ooit mee kuste toen ik 13 was, was ook daar. Altijd fijn om hem terug te zien en hij is ook vrijgezel dus we hebben fijn bijgepraat en gegekt. Soms lijkt het nog of we 13 jaar zijn. Verlegen

Donderdag was dan weer een baaldag, al twee weken na elkaar heb ik er last van: de koppijn-dagen, meestal steken ze de kop op aan het begin van een weekend. Is het stress die weg valt, is het iets anders? Het is mij echt niet duidelijk. Kortom, het is een dag dat ik mijn bed niet uit kom, een echt verloren vrije dag.

Vrijdag ben ik dan weer een beetje gaan sporten, hetgeen me deugd doet, ik heb beweging, ik kom onder de mensen, ik heb een doel in het leven (weliswaar een klein maar het is er één). Soms denk ik dat ik mijn frequentie van sporten moet opdrijven (nu twee keer in de week) om toch wat meer af te vallen en mijn conditie op te drijven maar ik moet bekennen dat het me totnutoe aan energie ontbreekt. Ik heb er nochtans tijd genoeg voor want als vrijgezel die thuis woont, loop ik soms de muren op van saaiheid in mijn leven. De zon doet deugd, maar ik vind mijn kracht en levensmoed maar niet terug. Vrijdag ging ik normaal met een vriendin wat drinken maar haar dochtertje was ziek, dus viel dat plan in het water. Heb dan maar naar 13 going on 30 gekeken en gezien ik woensdag mijn allereerste kussertje Kus had gezien, maakte ik me toch de bedenking of het soms niet simpeler zou zijn om terug 13 te zijn. Waarschijnlijk niet.

Zaterdag, vandaag dus, was verwendagje voor mij. Vanmorgen even gaan zonnebanken, verwenkuurtje gedaan, en namiddag gaan shoppen. Begin van de maand en dat betekent altijd weer handen die jeuken om iets nieuws te kopen. Heb een nieuwe outfit gekocht en er weer dus geld door gejaagd. Het was nochtans warm in de kleedkamers (hoezo airco?) maar had zin in iets nieuws. Heb ook nog een hele resum schoonheidsprodukten gekocht, dus kan er weer voor even tegen aan. Heb nog op de schoenen staan kwijlen die ik een paar maanden geleden al gezien had, ik moet van mezelf nog even de aankoop uitstellen maar ze staan torenhoog op mijn verlanglijstje. Ai ai. Onschuldig

Dan naar huis gewandeld en wie zag ik in zijn auto... Ja hoor, de ex waar ik in mijn postje twee weken geleden over schreef. Het deed me weer veel en ben zo stom geweest hem een bericht te sturen. Natuurlijk heeft hij niet geantwoord. Wat ben ik ook een domme koe. Zwak moment en hoop er zo geen meer te hebben. Ik heb er lang op gehoopt: hem nog eens te zien. Nu weet ik dat het beter is dat ik hem niet meer zie want als ik hem nu zie, wat steekt dat mes dan in mijn hart. En hij met zijn leven, hij zal nu wel aan het terrassen zijn met zijn gezin. Blèh.

Mijn vriendinnen zeggen dat ik meer moet genieten, dat ik moet blij en vrij zijn, en ik probeer dat ook, maar ik heb het toch zo moeilijk met dat alleen zijn, altijd maar alleen zijn. Ik voel me ook heel erg alleen omdat ik de dingen in mijn leven niet kan delen met anderen. Anderzijds merk ik dat ik me ook meer en meer afsluit als anderen mij willen benaderen, ik denk dat dat is omdat ik bang heb om iemand (al is het een vriend, collega,...) graag te zien en dan op de één of andere manier gekwetst te worden of iemand te verliezen, teleur te stellen. Weet niet hoe ik daar vanaf kom, moet er nog achter zien te komen.