17-06-08

Eeuwige fouten en bedenkseltjes

Over wat zal ik schrijven? De reden dat ik zo lang ben weg geweest. Ik was niet echt weg, ben wel eens even bij jullie komen piepen. Maar echt tijd genomen om fatsoenlijk te reageren heb ik niet genomen. Ook zelf iets schrijven en daarmee structuur proberen krijgen in mijn hoofd heb ik niet geprobeerd. Druk op het werk, het is niet echt een excuus maar het is wel zo. De weken vliegen voorbij, ik hoop rust te vinden nu de zomervakantie er aan komt, maar rust lijkt niet op me af te komen. Rust is iets waar ik al lang op zoek naar ben, rust in mijn hoofd, misschien een soort berusting in het leven. Ik denk het soms te weten en dan weet ik het toch net niet meer.

Constant maak ik me bedenkingen, ik ben erachter gekomen dat ik soms angstig ben om te leven, om te durven, om er voor uit te komen wie ik ben. Hard kom ik over bij mensen die ik op afstand probeer te houden. Bang om weer gekwetst te worden. Degenen die me echt kennen en die ik toe laat in mijn leven weten beter. Die echte vrienden kennen me, die zien mijn zachte en soms angstige kant en die zeggen dat die onzekerheid van mij nergens voor nodig is. Ik weet niet veel, ik heb weinig wijsheden. Ik lijk mannen niet te kunnen inschatten en niet aan te voelen. Ik heb bijgeleerd wat ik al wist, dat als je gedronken bent, dat je dan vooral je gsm niet mag nemen en berichtjes mag sturen naar iemand die je eigenlijk wel ziet zitten. Zeker als die persoon enkel berichtjes stuurt als jij er stuurt. Vooralsnog heb ik geen antwoord gehad op mijn openhartige liefdesbekentenis zondagochtend omstreeks half vijf (of zoiets).

Ik schaam me kapot nu en hoop die jongen de komende weken niet te zien. Hij vindt het zelfs niet de moeite om terug te sturen wat mij toch maar bezielde om hem midden in de nacht een liefdesverklaring te sturen. Ik dacht nochtans te merken dat er van zijn kant wel 'iets' wat. Maar dat 'iets' is blijkbaar ingebeeld. Ik lijk een grote verbeeldingszin te hebben. In mijn fantasiewereld zijn er dan toch mannen die mij graag zien. In het echte leven is dat blijkbaar heel wat minder. Domme gans dat ik ben. Maar ik vind hem toch nog dommer dan mij, ik kan hem zelfs geen vriend meer noemen want vrienden zouden toch wel reageren. Hij had toch kunnen sturen dat het een fijne avond was geweest. Of dat hij het maar een gek bericht vond, of... Ach al die bedenkseltjes. Het is nergens goed voor. He's just not that into you. NEXT?

Mensen doen elkaar verdriet en moeten dan hun huis verkopen, hun thuis achterlaten, hun ziel kapot. Ik spaar me te pletter de laatste maanden met als doel volgend jaar of het jaar erna iets te kunnen kopen. Dat is momenteel mijn doel, daar wil ik voor gaan. Een huisje in mijn eentje, iets van mij alleen, een cocoon, waar al mijn echte vrienden en familie welkom steeds zijn. Mijn deur staat open, mijn hart ook, hetzij stilletjes aan...

I'm back en ik kom eens wat vaker schrijven.

Kusje

Amber x