07-10-09

vallen

Je voelt je rot, helemaal alleen en radeloos en je belt naar haar omdat je denkt bij haar terecht te kunnen. Omdat je je alleen voelt en radeloos en rot. RA-DE-LOOS. Je weet met jezelf geen blijf, je weet het gewoon allemaal niet meer.

En dan wil je gewoon horen dat het allemaal wel goed komt, dat zij er altijd is en dat ze je steunt. Steunt want je bent radeloos. En je weet wel dat het niet goed komt en dat niemand je kan helpen. Maar je wil gewoon even horen dat zij er is en dat het wél goed komt.

Maar dat hoor je niet want zij heeft ook problemen, met haar gaat het slecht. Want het bliksemt even verderop in het land en nu werkt internet niet, dus het gaat slecht en ze is slecht gehumeurd... Ik wou gewoon iemand die even luistert.

En dan lijkt alles nog wat dieper te zinken. Je valt en valt en valt en de bodem verdwijnt, het lukt allemaal niet meer. Nu niet, al even niet. En wat doe je dan als je radeloos bent, als je het echt niet meer weet.

Je wou gewoon iemand die luistert, die even heel even tijd had, al was het maar even, heel even. Je raapt je moed bijeen om toe te geven dat het niet gaat, dat je iemand nodig hebt en dan val je, val je en blijf je verder vallen...

22:37 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |