13-05-08

Een tweede kindje op komst...

Voor mijn ex ... Zag hem enkele weken voor het eerst met zijn zoontje, en dat was emotioneel al een hele krak voor mij. Nu is er een tweede onderweg hoorde ik gisteren van een vriendin. Auuuwtch, dat doet pijn na een zalig weekend zonder doemdenken. Wil hier ook niet meer doordraven, maar het doordrammen in mijn hoofd stopt niet. Waarom ik niet? Waarom anderen wel? Pijnlijk. Een steek in mijn hart. Een verdoken traan. Slik. Stil verdriet.

Het lijkt gisteren dat ik nog in zijn armen lag. Dat zijn lach voor mij was. Nu niet meer. Nooit meer.

Het weekend was genieten van het mooie weer, van samen zijn met vrienden, met familie. Mooi weer, veel buitenactiviteiten, samen eten, BBQ, terrasjes,... Het mooie weer brengt mensen samen. Leuk. Zalig.

De plannen om alleen te gaan wonen, krijgen stilletjes vorm. Nog niet in praktijk, nog even niet, maar wel in mijn hoofd, in mijn dromen. Als ik mijn centen tel, is het nog moeilijk realiseerbaar. Maar ik ben er aan toe. Mijn eigen plek, mijn eigen leven, mijn hebben en houden. Al heb ik bang. Bang om het gevoel te hebben alleen te zijn. Bang om hulp te moeten vragen of iets niet te weten. Niet te kunnen. Niet makkelijk. We zullen zien.

Ik droom en krijg soms hoop, ik heb een houvast nodig, misschien is dat wel alleen wonen. Maar als ik denk aan hem en zijn gezinnetje. Aan zoveel mensen die samen zijn, die liefde en geborgenheid vinden. Ik moet het alleen redden. Ik red me wel. Maar soms niet. Nieuws zoals dit, krijgt me telkens weer klein. 

Gelukkig is het mooi weer en heb ik veel werk. Dan krijg ik niet veel tijd om te piekeren. Al zijn de slapeloze nachten er weer. Ik kan me geen periodes meer herinneren dat ik geen slapeloze nachten had. Een lang vervlogen tijd.

08-05-08

Omdat ik er zo vreselijk goed gezind van word:

65239-Home

11:06 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: weersvoorspelling |  Facebook |

07-05-08

ik zou graag ...

Goh wat zou ik graag:

- in het zonneke zitten

- lekker niks doen en gewoon genieten

- een lekkere cocktail drinken

- mensen spotten

- in een zwembad springen met bikini

- mij nooit meer dik voelen

- het hier afbollen op het werk

- en pas na de zomer terug komen

- al die roddeltantes hier op het werk eens mijn gedacht zeggen

- zelf baas zijn zodat ik verlof kon nemen en mijn baas ervoor kon zorgen dat we de deadline haalden ipv ik alleen

- ik wil vakantie!!!

Jullie zijn altijd vrij aan te vullen wat jullie zouden willen!!!

15:02 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ik zou graag, verlof, zon, genieten, terras |  Facebook |

03-05-08

13 going on 30

Het weekend van hemelvaart betekent 4 dagen vrij. Wat betekenen ze voor mij?
Woensdag was een leuke dag, een drukke werkdag gehad. Goede vriendin (die met de knappe buurman) en ik wilden ons nog eens uitleven op de jaarlijkse fuif in ons dorp. Jarenlang ben ik hier niet naartoe kunnen gaan, omdat ik jaar na jaar aan het studeren was tijdens het hemelvaartsweekend, blokkend en balend bracht ik die dagen door achter mijn boeken 'voor een goede toekomst, voor later'... Terwijl anderen fijn konden feesten. Het is nu later en de carrière heeft een goede voedingsbodem en het vele studeren werpt nu vruchten af. Vriendin en ik gingen dus eens de bloemetjes buiten zetten, maar dat bleek niet zo'n goed idee aangezien de leeftijd van twee aanwezige pubertjes samen geteld zo ongeveer op onze leeftijd uitkwam (28 dus). U leest het goed, we waren de oudste daar. De oude trienen, de niet coolen, de oude wijven...

We konden er wel mee lachen en zijn dan maar in onze oude stamkroeg iets gaan drinken. Daar gelukkig nog wat 'oude' vrienden tegen gekomen want ook daar kwam het jonge grut in grote meute samen om naar de fuif te vertrekken. Het leek wel een invasie van de 13-jarigen. Ik moet ook zeggen dat die jonge meisjes vaak meer madam-achtig uitzien dan wij. Dan hadden wij het toch simpel met onze all stars, palladiums en jeansbroeken,... Mijn allereerste vriendje waar ik ooit mee kuste toen ik 13 was, was ook daar. Altijd fijn om hem terug te zien en hij is ook vrijgezel dus we hebben fijn bijgepraat en gegekt. Soms lijkt het nog of we 13 jaar zijn. Verlegen

Donderdag was dan weer een baaldag, al twee weken na elkaar heb ik er last van: de koppijn-dagen, meestal steken ze de kop op aan het begin van een weekend. Is het stress die weg valt, is het iets anders? Het is mij echt niet duidelijk. Kortom, het is een dag dat ik mijn bed niet uit kom, een echt verloren vrije dag.

Vrijdag ben ik dan weer een beetje gaan sporten, hetgeen me deugd doet, ik heb beweging, ik kom onder de mensen, ik heb een doel in het leven (weliswaar een klein maar het is er één). Soms denk ik dat ik mijn frequentie van sporten moet opdrijven (nu twee keer in de week) om toch wat meer af te vallen en mijn conditie op te drijven maar ik moet bekennen dat het me totnutoe aan energie ontbreekt. Ik heb er nochtans tijd genoeg voor want als vrijgezel die thuis woont, loop ik soms de muren op van saaiheid in mijn leven. De zon doet deugd, maar ik vind mijn kracht en levensmoed maar niet terug. Vrijdag ging ik normaal met een vriendin wat drinken maar haar dochtertje was ziek, dus viel dat plan in het water. Heb dan maar naar 13 going on 30 gekeken en gezien ik woensdag mijn allereerste kussertje Kus had gezien, maakte ik me toch de bedenking of het soms niet simpeler zou zijn om terug 13 te zijn. Waarschijnlijk niet.

Zaterdag, vandaag dus, was verwendagje voor mij. Vanmorgen even gaan zonnebanken, verwenkuurtje gedaan, en namiddag gaan shoppen. Begin van de maand en dat betekent altijd weer handen die jeuken om iets nieuws te kopen. Heb een nieuwe outfit gekocht en er weer dus geld door gejaagd. Het was nochtans warm in de kleedkamers (hoezo airco?) maar had zin in iets nieuws. Heb ook nog een hele resum schoonheidsprodukten gekocht, dus kan er weer voor even tegen aan. Heb nog op de schoenen staan kwijlen die ik een paar maanden geleden al gezien had, ik moet van mezelf nog even de aankoop uitstellen maar ze staan torenhoog op mijn verlanglijstje. Ai ai. Onschuldig

Dan naar huis gewandeld en wie zag ik in zijn auto... Ja hoor, de ex waar ik in mijn postje twee weken geleden over schreef. Het deed me weer veel en ben zo stom geweest hem een bericht te sturen. Natuurlijk heeft hij niet geantwoord. Wat ben ik ook een domme koe. Zwak moment en hoop er zo geen meer te hebben. Ik heb er lang op gehoopt: hem nog eens te zien. Nu weet ik dat het beter is dat ik hem niet meer zie want als ik hem nu zie, wat steekt dat mes dan in mijn hart. En hij met zijn leven, hij zal nu wel aan het terrassen zijn met zijn gezin. Blèh.

Mijn vriendinnen zeggen dat ik meer moet genieten, dat ik moet blij en vrij zijn, en ik probeer dat ook, maar ik heb het toch zo moeilijk met dat alleen zijn, altijd maar alleen zijn. Ik voel me ook heel erg alleen omdat ik de dingen in mijn leven niet kan delen met anderen. Anderzijds merk ik dat ik me ook meer en meer afsluit als anderen mij willen benaderen, ik denk dat dat is omdat ik bang heb om iemand (al is het een vriend, collega,...) graag te zien en dan op de één of andere manier gekwetst te worden of iemand te verliezen, teleur te stellen. Weet niet hoe ik daar vanaf kom, moet er nog achter zien te komen.

28-04-08

Knappe buurman

Een goede vriendin van mij heeft in haar straat een knappe buurman wonen. Jammer genoeg ben ik hem nooit tegen het lijf gelopen. Maar aangezien mijn knappe vriendin een hele knappe husband heeft en haar beschrijving van een knappe buurman voldeed aan mijn fantasie van een knappe buurman, hadden we een plannetje gesmeed om de knappe buurman te strikken. Ik zou, weliswaar zeer puberaal misschien (maar dat laat ik in het midden), een briefje onder de ruitenwisser van zijn auto steken, met de vraag of hij zin had om met mij (de mysterieuze vrouw dus) iets te gaan drinken.

Menig vrouw die ooit zo'n briefje zou vinden onder haar ruitenwisser, zou waarschijnlijk dezelfde mening hebben als de meeste vrouwen 'wie weet wat een creep dit geschreven heeft, daar reageer ik zeker niet op' en waarschijnlijk had ze haar ontembare nieuwsgierigheid toch laten wijken voor de angst om met een creep opgescheept te zitten. Wat mannen er van denken, laat ik in het midden want ik heb echt geen idee van hoe mannen denken (en ik wil er natuurlijk ook niet teveel over nadenken want ik kom het toch nooit te weten).

Gisteren al mijn moed bijeen geraapt en vriendin een bericht gestuurd dat ik het briefje met mijn gsm-nr gisterenavond ging deponeren. 's Avonds in de donkerte om de pakkans om op heterdaad betrapt te worden te verkleinen. U weet, ik ken schaamte genoeg en om al een briefje te gaan deponeren bij iemand die ik nog nooit gezien heb met de vraag of hij met mij iets wil gaan drinken, geloof mij, er zijn vele eenzame avonden en verhalen over knappe buurmannen aan voorafgegaan.

Vriendin stuurde terug: 'krijg net de schok van mijn leven, buurman komt net voorbij hand in hand met zijn vriendin??!!'. Geen idee waar vriendinnetje vandaan komt. Ook nog steeds geen idee wie knappe buurman is, maar het briefje ligt in de vuilnisbak. En weet je, ik vind het echt wel jammer, had toch wat gehoopt op een ontmoeting met de knappe buurman,... Zonde!

21-04-08

Emotionele ziel

Ziek ben ik er van. Zowel emotioneel als lichamelijk. Emotioneel een redelijk wrak. Lichamelijk doet alles pijn. Gisteren zo een mooie dag, zo'n mooi weer. Daar had ik een hele herfst (want winter kan je het bezwaarlijk noemen) naar uit gekeken. Hoofdpijn, en niks aan te doen want tegen zulke hoofdpijn helpen 5 dafalgannekes niet. Zelfs Michael Scofield kon me 's avonds in Prison Break niet afleiden, daar lukt hij anders toch wel behoorlijk in.

Vandaag heb ik overal krampen en spierpijn. Heb me naar het werk gesleept want echt ziek zijn is het niet, ik weet van waar het komt. Dat hem terug zien, me zoveel zou doen had ik niet gedacht. Misschien ergens wel verwacht, maar dat het ook op mijn lichaam zo een uitwerking zou hebben, amaai. En ik maar denken dat hij mijn grote liefde was. Vreemd, zeer vreemd, ziek zijn van iemand waar je zelf nog maar bitter weinig voor betekent.

Ik vraag me af vanwaar dat komt, mijn probleem met loslaten. Ik word zelden verliefd, slechts weinigen zijn erin geslaagd mijn hart sneller te doen slaan. Maar als het dan gebeurt, dan bezorgt me dat zo'n zalig gevoel, dat ik er niet in slaag om los te laten. Ik kan dan geen afstand nemen, geen afscheid nemen. Het blijft door mijn hoofd spoken en ik vraag me af 'wat als dit', 'wat als dat'...

Ach, zal maar wat gaan verder werken, een mens is blij dat dat toch al een meevaller is.

09:41 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ziek, pijn, krampen, hoofdpijn, buikpijn, wrak, venten |  Facebook |

19-04-08

Is dit nu later?

Een paar dagen geleden vroeg ik het me af. Hoe het zou zijn als ik je terug zou zien. Wou er eigenlijk niet over schrijven omdat het dan weer zo tastbaar werd. Ik had het misschien beter niet geschreven, want daarstraks zag ik je.

Ik zag je met je kleine ventje, je zoontje, jullie zoontje. En hij lijkt sprekend op jou, dezelfde haren, dezelfde ogen, wat is hij mooi. Wat ben jij mooi en wat deed het me veel. Je horen spreken over jullie plannen, jullie leven.

En nu? Nu niks natuurlijk. Al ben ik nu weer even naar de kl*ten. Pff ik kan er niet over schrijven. Pijn doet het. En ik vraag me dan af is het dit nu? Is dit nu mijn leven? Is er echt niet meer?

Ik hoop dat ik ooit de ware vind. Iemand om liefde aan te geven, iemand om voor te zorgen. Iemand waar ik trots op kan zijn. Ik kan me er zo moeilijk bij neer leggen dat ik al zoveel jaren alleen ben. Geef me nu maar een schouder om op te huilen. Ik haat het die krop in mijn keel.