18-04-08

Levenswijsheid

Als de lente komt piepen

En de zon me verwarmt met haar eerste zonnestralen

Als het warmer wordt, ook in mijn hart

Dan vraag ik waarom jij me niet kan verwarmen

Waarom ik niet meer mag genieten van jouw mooie lach

Het lijkt wel dat je ergens nog wel bent,

Dat je nog mee kijkt in het leven

Maar dat je niet kan delen wat je denkt

Wat mis ik toch die wijze woorden

Die verhalen met zoveel kracht.

 

Als dat nog maar eens kon

Genieten van je warme omhelzing

Van samen zijn- zonder woorden

Van onvoorwaardelijke liefde en trouw

Hoe verder de tijd draait hoe harder ik je soms mis

Vraag me af wat je zou zeggen

Of ik goed bezig ben of niet

Als je me toch maar één keer kon zeggen

Wat al die wijsheden ook weer waren

Die raad mis ik al jaren

En jou toch ook zo mijn lieve, lieve oma.

 

Als de lente komt piepen

En de zon me verwarmt met haar eerste zonnestralen

Als het warmer wordt, ook in mijn hart

Dan vraag ik waarom jij me niet komt verwarmen

Waarom ik niet meer kan genieten van jouw mooie lach

Het lijkt wel zo, dat je ergens nog wel bent

Maar dat je niet kan delen wat je denkt

Wat mis ik die wijze woorden

Die wijsheden met veel kracht

Als dat nog maar eens kon

Genieten van je warme omhelzing

Van samen-zijn zonder woorden

Onvoorwaardelijke trouw en liefde

Hoe verder de tijd draairt hoe harder ik je soms mis

Vraag me af wat je zou zeggen

Of ik goed bezig ben of niet

Als je me toch nog één keer kon delen

In die vele levenswijsheden van jou

Die raad mis ik al vele jaren

En jou toch ook zo, mijn lieve lieve oma...

 

10:05 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-08

Kieskeurig?!

Ik heb mijn kop wel eens zot laten maken. Hij was getrouwd en ik zag hem iedere week in de zaak waar ik kwam. We hadden ooit eens gekust toen hij nog bij zijn ex was, net voor hij zijn vrouw heeft leren kennen. Het was boem patat op het eerste gezicht, datgene waar ik altijd naar verlangde, iemand die de grond onder mijn voeten weg kreeg door één enkele blik, door alleen maar die lach.

Waauuuw. Het gevoel dat hij me bezorgde heeft niemand me erna ooit nog kunnen bezorgen, dat verlangen, die passie. Maar hij had zijn toenmalige vriendin met mij bedrogen, al was het maar door een kus, maar toch vond ik dat maar niks. Ik wist op dat moment ook niet dat hij een vriendin had. Maar later wist ik wel dat hij een vrouw had. En wat niet mocht gebeurde toch. Ik was verliefd, zo verliefd. Maar het was verkeerd. Het contact werd verbroken, en soms, soms verlang ik nog naar hem, naar die verliefdheid. Maar het is beter zo denk ik dan, we zien elkaar ook niet meer.

Achteraf gezien vraag ik me af of het al die pijn waard was. Want pijn heeft het gedaan, in bed liggen, alleen, wetende dat hij bij zijn gezin was. Dat hij een leven had, een liefde in zijn leven. En dat ik alleen achter bleef, altijd maar alleen. De tijd draait door en stilaan wordt het een vage herinnering. Ik vraag me af of we elkaar nog ooit gaan tegen komen, vast wel, hoe zal ons leven dan zijn?

Eén ding heb ik geleerd, en dat is dat ik mijn kop niet meer zot laat maken. Ik ben voorzichtig geworden, misschien soms wel iets te voorzichtig. Maar ik ben op mijn hoede. Dit weekend kwam ter sprake of ik niet te kieskeurig ben, of ik niet beter wat losser wordt, wat meer zou genieten zonder nadenken. Maar weet je, ik denk wel na, en ook wel meer dan vroeger. Ik denk dat ik zulke dingen maar niet meer doe. Mijn kop laten zot maken door de verkeerde. Het doet teveel pijn en liever geen relatie dan zo één.

Onverbetelijk blijven zulke mannen toch bedriegen. En kiezen voor 'de ander' zullen ze toch nooit doen. Dus ik laat dit aan me voorbij gaan. Wil me wel open stellen als er eens een goeie mijn pad kruist, maar de vraag is natuurlijk wanneer dat zal zijn. En wees maar zeker dat ik kieskeurig zal zijn. Ik zal niet meer wenen voor iemand die mijn tranen niet waard is. Been there done that, never again...

07-04-08

Dieet en weekend

Het weekend is weer voorbij, helaas. Vanmorgen opgestaan met een rothumeur, niet veel zin om te werken vandaag. Dat gaat dadelijk wel weer een beetje beter want ik kom wel graag werken. Alleen sta ik niet graag op. En maandagochtend is altijd pijnlijk.

Vrijdag gaan uit eten met een vriendin. Ik denk dat daar mijn dieet dit weekend al mis liep. Was heel gezellig, ze is zwanger en dan wordt er veel gefantaseerd over hoe de baby er uit zal zien, gepraat over geboortekaartjes, babyspullen,... Ik heb het al zo vaak gehoord bij andere vriendinnen. Ik denk dan meestal aan hoe het zal zijn als de baby er is, of we dan nog wel als vriendinnen leuke dingen kunnen doen. Beetje egoïstisch misschien, maar steeds meer en meer settelt iedereen zich. Ik zou ook eens een lieve fatsoenlijke man willen tegen komen en wie weet,... Maar dan zal ik toch eerst meer mijn deur moeten uit komen vrees ik. Anders zal het er niet van komen.

Zaterdagvoormiddag ben ik gaan sporten. Ik doe het wel graag, eens ik een start heb gemaakt, lukt het mij wel om te sporten. Nu alleen nog volhouden. Zaterdagnamiddag ben ik gaan shoppen. Ik had het voornemen gemaakt op mijn geld te letten en niet teveel op te maken, dat voornemen heb ik welgeteld één maand volgehouden. Tot het nieuwe loon dus gestort werd. Ik heb me kleren gekocht en een paar schoenen. Het was druilerig weer maar het kon me niet schelen, ik moest en zou iets kopen. Voor mij mag de lente nu wel eens beginnen. Zaterdagavond afgesproken met een vriendin om iets te gaan drinken. Ik ben nog altijd mijn dieet aan het volgen, dus mijn drank bestond uit respectievelijk groene thee, cola light en chaudfontaine. Mijn vriendin bestelde borrelhapjes en ik heb er twee gegeten. Zwak misschien maar ik kon echt niet weerstaan.

Zondag is dan mijn typische luierdag, de ME-dag, waarin ik in sloppertrui rond loop en liefst niet teveel gestoord wordt. Gisteren niet want het was het uitgestelde verjaardagsfeestje voor mijn zus. Ook niet schitterend voor mijn dieet dus. Uit gaan eten is nu eenmaal niet bevorderlijk als je veel groenten en fruit moet eten. Er is nu eenmaal weinig keuze als je gezond moet eten. Het dessert heb ik wijselijk overgeslaan. Vandaag sta ik dan maar weer eens op voornamelijk water, fruit, groenten,... Moeilijk om vol te houden want ik eet zo graag. Op de weegschaal ben ik vanmorgen niet durven gaan staan.

08:39 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: weekend, dieet, zus, shoppen, regen, fruit, groenten, water |  Facebook |

31-03-08

Maandagmorgen

Het went niet. Op het werk binnen komen op maandagochtend en geconfronteerd worden met de leegte. Jezelf erop betrappen dat je zit te wachten op je collega, terwijl je weet dat die nooit meer zal binnen komen. Het went niet. Ik mis zijn praatjes en zijn grapjes, hoe hij altijd een vrolijke noot in een gesprek, in een dag bracht. Hoe hij bezorgd was, hoe hij interesse toonde, de dagelijkse vertrouwde dingen. Hij is weg en komt echt nooit meer terug. Vreemd.

Op andere vlakken gaat het dan weer beter met me. Net of een overlijden ervoor zorgt dat je het leven anders ziet. Ik geniet meer. Relativeer. Geniet van de kleine dingen. Uiteindelijk maakt je instelling op de dingen in het leven hoe je je geluk zelf invult. Sommige dingen heb je in de hand, andere weer niet. Ik probeer me minder te laten hangen. De laatste weken, maanden had ik minder moed, minder energie. Ik werk er aan. En het lukt, het gaat veel beter. Ik hoop dat ze het me niet kwalijk nemen op het werk, dat ik me zo liet hangen. Ik weet dat ik achterop hink. Maar ik werk er aan.

Ik neem het me zelf wel kwalijk dat ik mij heb laten hangen. Ik ga me herpakken en ga weer vooruit. Moet wel want mag mezelf niet teveel laten hangen in verdriet. Het maakt het leven er niet mooier op als we teveel blijven hangen bij wat niet lukt of niet kan. Dus ik doe mijn best en ga weer vooruit. Net zoals hij dat zou willen. En dat wil ik bewaren, die raad sla ik niet in de wind. Volle kracht verder.

10-03-08

Eventjes niet...

Het doet teveel pijn, ik kan er niet over schrijven...

Hij heeft zijn eeuwige rust gevonden.

Slaap nu maar zacht.

Ik mis je x

11:03 Gepost door amber in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: verdriet, afscheid, collega, rust |  Facebook |

29-02-08

De trein van het leven

Het leven is als een treinreis.
Mensen stappen op en mensen stappen af. Er zijn haltes met een gelukkig weerzien, en haltes met een droevig afscheid.

Als we geboren worden stappen we op de trein, en ontmoeten onze ouders, en denken dat ze de hele reis bij ons zullen blijven.
De realiteit is echter anders.
Ze stappen af in een station en laten ons achter in de trein, zonder hun gezelschap, liefde en genegenheid.

Maar er stappen andere mensen op. Mensen die voor ons heel belangrijk zullen zijn tijdens de verdere reis.
Het zijn onze broers en zussen, onze vrienden en al de andere mooie mensen die van ons houden.

Voor sommigen is de reis een leuke uitstap.
Voor anderen is het een droevige reis met zware bagage.
Nog anderen staan steeds klaar om te helpen.
Sommigen laten een grote heimwee achter.….

Anderen stappen in en onmiddellijk terug uit en geven ons enkel de tijd om hen vluchtig te kruisen.
Soms zijn we verrast dat bepaalde medereizigers waarvan we houden in een ander rijtuig gaan zitten en ons alleen laten reizen.
Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen in het ander rijtuig te gaan opzoeken.

Soms kunnen we echter niet naast hen gaan zitten, want die plaats is al ingenomen.
Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal: vol dromen en verrassingen, vol ontmoeten en afscheid nemen, meevallers en ontgoochelingen....

Maar er is geen terugreis.
Laat ons de reis zo aangenaam mogelijk maken.
Laten we proberen onze reisgenoten te begrijpen, en laten we zoeken naar de mooiste kanten van elk van hen.

Weet dat er op elk moment van de reis een van onze reisgezellen ons begrip nodig kan hebben.
Ook wij kunnen op een bepaald moment nood hebben aan iemand die ons begrijpt.

Het grote mysterie van de reis is dat we niet weten wanneer we zullen moeten uitstappen.
We weten ook niet wanneer onze reisgezellen zullen afstappen.
Zelfs niet degene die naast ons zit.

Ikzelf, ik denk dat ik heel droevig zal zijn als ik moet uitstappen. Ik ben er zelfs zeker van.
Het afscheid van alle mensen die ik ontmoet heb in de trein, hen achter laten zal pijnlijk zijn.

Maar ik ben er zeker van dat ik ooit zal aankomen in het Centraal Station, en dat ik hen daar zal terugzien, met veel meer bagage dan waarmee ze vertrokken zijn.

Ik zal gelukkig zijn dat ik hen meer bagage bezorgd heb.
Laat ons er een mooie reis van maken!
Laat ons ervoor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.

Aan allen die in mijn trein zitten wens ik:
goede reis